U bent hier

Onderwijs aan vluchtelingenkinderen – Van uitgesproken wit naar een school ‘met een klein kleurtje’

2015: tienduizenden -met name Syrische- vluchtelingen bereiken Nederland. Hun kinderen zagen soms jaren geen school van binnen en zijn getraumatiseerd. Zij hebben hier recht op onderwijs. Verus sprak destijds met bestuurders, directeuren en leerkrachten die zich voor een enorme uitdaging gesteld zagen en er vaak met hart en ziel ingingen. Hoe blikken zij nu terug op die tijd? “Het is een verrijking van de schoolgemeenschap.”

Toen we directeur Jan de Boer van de Dr. G.A. Wumkesskoalle in Joure in 2015 spraken, had hij net vier Syrische kinderen op zijn school ontvangen. Over de ervaring met lesgeven aan vluchtelingenkinderen kon hij destijds kort zijn: “Meertaligheid? Dat is hier in de praktijk Fries en Nederlands.”

Op dit moment zijn de eerste van ‘zijn’ vluchtelingenkinderen alweer doorgestroomd naar het voortgezet onderwijs en komen elf van de ongeveer 185 kinderen op zijn school uit Syrië en Eritrea. Het laatste halfjaar kwamen er geen nieuwe vluchtelingenleerlingen meer bij. Maar mochten ze zich weer melden… “Bij Vluchtelingenwerk weten mensen hoe wij hierover denken: de deur staat wagenwijd open.”

Hoe gaat het met de vluchtelingenkinderen op uw school?
“De eerste twee jaar krijgen ze bij ons sowieso apart taalles. En daarna beheersen ze het Nederlands zodanig dat ze meekunnen in de groep. Ze blijven daarnaast wel wat apart les krijgen hoor. Want hun woordenschatontwikkeling blijft achter en thuis wordt er natuurlijk ook geen Nederlands gesproken. Aan de andere kant is het zo dat hoe langer ze hier zitten, hoe meer deze leerlingen zich ontwikkelen volgens de verwachting die wij van hen hebben.”

Hoe doen de eerste leerlingen het op het voortgezet onderwijs?
“Nou, daar zit dus een aantal best slimme kinderen tussen en die zitten op een niveau waarvan je denkt: dat past bij hen.

De eerste leerling die naar de middelbare school vertrok, daar zat meer in. Toen we haar afleverden zat ze hier te kort om op het niveau te starten dat ze aan zou kunnen. Haar zus zat hier een jaar langer en ging inderdaad wel naar de havo.”

U en uw team waren destijds uitgesproken enthousiast over de opvang van deze leerlingen. Waarom?
“We zijn een christelijke school en dit heeft te maken met onze kijk op de wereld om ons heen. Welbevinden, betrokkenheid en verbondenheid hebben we hoog in het vaandel. Onze ouders staan grotendeels achter deze beslissing en de kinderen hebben het erg naar hun zin, dat werkt ook motiverend. We hebben er leuke enthousiaste kinderen bijgekregen.

En het klinkt heel zakelijk, maar dit was ook goed voor het leerlingenaantal. Dat is ons belang en moet ik wel even vermelden vind ik.”

Destijds helemaal geen gemopper van ouders gehad?
“Toen het eerste gezin kwam hebben we onze ouders een berichtje gestuurd. Daarop is positief gereageerd. En van een heleboel mensen hoorde je natuurlijk ook gewoon niks. Elke verandering is even slikken, dat geldt voor de komst van vluchtelingenkinderen net zo goed als voor het continurooster.”

Wat heeft het de school gebracht?
“Het is echt de moeite waard, een verrijking van de schoolgemeenschap. Dit was een uitgesproken witte school. Opvoedkundig is het helemaal niet verkeerd dat er kinderen met verschillende achtergronden op school hebben. Nu krijgen we bijvoorbeeld te maken met het fenomeen ramadan. De leerlingen ervaren aan den lijve wat dat inhoudt op het moment dat een medeleerling niet meedoet aan de traktatie. Of vrij krijgt met Suikerfeest. Spelenderwijs leren ze zo hoe het zit in andere culturen en geloofsovertuigingen. Het verbreedt de boel. We zijn nu een school met een klein kleurtje.”

Lees ook

PO

Aanmelden voor de Verus nieuwsbrief

Iedere week het laatste nieuws uit het onderwijs