U bent hier

Als een leerling wordt uitgezet. ‘De klas is in rouw’

De klok tikt voor Howick en Lili. Uiterlijk zaterdag moeten de kinderen Nederland hebben verlaten. Twee jaar geleden waren het twee leerlingen van de Amersfoortse scholengemeenschap Guido die werden uitgezet naar Armenië. Wat doet dat met een school? We belden Reinoud van der Linden, die destijds in actie kwam voor zijn mentorleerling Eduard.

Reinoud van der Linden is teamleider vmbo bovenbouw bij GSG Guido in Amersfoort. Hij startte in 2016 een actie om zijn naar Armenië uitgezette leerling Eduard Kechyan zijn diploma te laten ophalen.

Twee jaar geleden werd Eduard het land uitgezet. Wat gebeurt er op zo’n moment op een school?

“Verschillende dingen. Eduard werd opgepakt na zijn laatste lesdag. Alle leerlingen uit zijn klas waren al weg, iedereen had afscheid genomen.

Maar zijn zusje Luiza zat op onze onderbouwlocatie. De kinderen daar waren echt allemaal van de leg. Het is afscheid nemen, rouwen wat je doet als klas. Kinderen wilden graag voor haar in actie komen. Haar klasgenoten wisten bijvoorbeeld wat voor schoenen Luiza graag wilde hebben. Ze hebben toen als klas de schoenen voor haar gekocht die ik samen met haar mentor naar het uitzetcentrum in Zeist bracht.

Eduard kon niet bij de diploma-uitreiking zijn. Zijn klasgenoten hebben tijdens de uitreiking allemaal wat gezegd op een filmpje en dat opgestuurd naar Eduard. Hij heeft het een jaar lang laten liggen voordat hij het aankon er naar te kijken.

Ook namen ouders van onze school het initiatief om het gezin het eerste jaar financieel te ondersteunen. Zodat ze in Armenië een goede start konden maken.”

Wat bijzonder dat ook ouders langdurig betrokken raken.

“Ja. Wij zijn natuurlijk wel een school met een christelijke identiteit. Geen idee of dat direct deze invloed heef, maar het woord ‘barmhartigheid’ kennen we allemaal. Ouders kunnen het eens of oneens zijn met een politieke maatregel, maar ze wilden dit gezin ondersteunen om daar hun leven te kunnen opstarten. Dat is ook een uiting van je christen-zijn.”

U kwam in actie om Eduard terug te halen voor zijn diploma-uitreiking. De school nam geen standpunt in. Is er gesproken over inmenging in politieke zaken?

“Ik startte die actie op persoonlijke titel. Op zaterdagavond begon ik spontaan een petitie en op zondagavond stond de teller op 12.000 handtekeningen. Maandagochtend hielden we spoedoverleg op school om te bepalen hoe om te gaan met alle media-aandacht.

We besloten dat ik de actie op persoonlijke titel bleef voeren. De school schaarde zich achter de wetgeving in Nederland. We hebben een voorbeeldfunctie. Maar de school steunde mij wel. Ze opende bijvoorbeeld een rekeningnummer waarop mensen konden doneren en er gingen twee leerlingen mee naar Den Haag om de 40.000 handtekeningen aan te bieden. De actie kostte mij ook heel veel energie. Ik zat met mijn hoofd ergens anders, dat vroeg ook veel van mijn team.”

Hoe gaat het nu eigenlijk met Eduard?

“Gisterenavond hadden we nog contact. We appen af en toe. Afgelopen jaar volgde hij een cursus om webdesigner te worden maar een opleiding kan hij nog niet volgen. Daarvoor zou hij terug moeten naar het middelbaar onderwijs. Eduard is intussen 18, dat werkt dus helemaal niet. Kinderen die teruggestuurd worden lopen een enorme achterstand op in hun ontwikkeling en hun toekomstperspectief.”

Hoe kijkt u eigenlijk naar het nieuws rond Howick en Lili?

“Als mens vind ik, dat als we procedures zo lang laten duren, we kinderen niet meer terug kunnen sturen. Kinderen zijn hier geworteld. Hen uitzetten naar een land dat ze niet kennen voelt onrechtvaardig. Eduard heeft het geluk dat hij een vader heeft die begenadigd kunstenaar is en zijn werk verkoopt. Er is een goede basis. Als ik in het nieuws zie dat Howick en Lili in Armenie geen huis hebben en het de vraag is of hun moeder in een levensonderhoud kan voorzien denk ik: Dan zit Eduard in een riante positie.”

Beeld www.eduarddiploma.nl

PO | VO | MBO

Aanmelden voor de Verus nieuwsbrief

Iedere week het laatste nieuws uit het onderwijs