U bent hier

De romantiek van het onderwijs

Terwijl ik deze column schrijf, bevind ik me op een plek met waarachtig helse kenmerken. Het voelt immers als een naargeestige tantaluskwelling om aan de ene kant in een prachtig en sfeervol schoolgebouw te mogen werken, maar aan de andere kant continu te moeten constateren dat een school zonder kinderen zielloos is. De leerlingen hebben nu nog even vrij en gaan volgende week pas weer naar school. Mijn kantoor bevindt zich nu voor het tweede schooljaar niet langer op een aparte, serene kantoorlocatie op een hippe plek in het centrum van de stad, maar in een kleinschalige school voor speciaal basisonderwijs in Tilburg-Zuid. Als ik in de ochtend naar de school fiets, geniet ik bij aankomst met volle teugen van de kakafonie van geluiden van spelende kinderen op het schoolplein. ‘Hallo meneer Dave’ horen uit de mond van een meisje van vijf jaar geeft me een warm gevoel in mijn onderbuik en vormt meteen ook mijn energetische brandstof voor de gehele werkweek. Spelende kinderen die genieten van tikkertje, voetballen of gewoon lekker kletsen met elkaar: het leven is het mooist in haar eenvoud. Met die beelden en geluiden in het achterhoofd zit ik hier. In een lege, kinderloze school. Ik kijk uit op klaslokalen van de groepen ‘Apenkooi’ en ‘Beestenboel’. De vrolijke tekeningen van afgelopen schooljaar zijn inmiddels door de juffen weggehaald.

‘Je beseft pas wat je hebt als je het kwijt bent’, is een tegenwoordig veelgehoorde tegeltjeswijsheid. Dat is in het onderwijs niet anders als we onze leerlingen ‘kwijt’ zijn tijdens vakantie- of studiedagen. Dat voelt onaf en incompleet. Geforceerd en rationeel moet ik mijn emotie tegenspreken: het is af en toe prima om in de rust en luwte aan het werk te zijn. Juist om te zorgen dat er in de dynamiek en hectiek van de dagelijkse praktijk mét leerlingen, sprake is van goede onderlinge afspraken in de school en stichting, beleid en andere randvoorwaarden om tot goed onderwijs te komen. Maar toch. Toch is de leegte van het schoolgebouw een resonantie van de leegte in mijn onderwijshart – en andersom. Mijn collega’s en ik werken niet alleen voor kinderen, maar ook graag met hen. Onderwijs is immers een harmonisch samenspel van leerkracht en andere onderwijsprofessionals en hun leerlingen. Een mooi spel waarin vakmanschap, passie en liefde samenkomen om de talenten van een kind te laten opbloeien. De romantiek die nodig is om betekenis te kunnen geven aan ons prachtige beroep. Als ik even stil ben, hoor ik de schoolbel al zoemen. We mogen weer naar school!

 

Dave Ensberg-Kleijkers

Voorzitter College van Bestuur van Stichting Biezonderwijs

Reacties

Door Freek ten Klooster op 31 aug 2018 | 08:43

Mooie column Dave! Ik herken jouw verhaal zo. Ook 'mijn' kantoor is gehuisvest direct aan één van mijn scholen. In de vakantie heb ik twee weken doorgewerkt. Heerlijk rustig en meteen té rustig. Vanochtend ben ik hier aan het werk zonder overige stafcollega's. Het is dus stil op kantoor. Maar om het kantoor hoor ik nu de vrolijke geluiden van de schoolkinderen die het plein vol laten lopen met 'leven en beleven'. Genieten!
Groet, Freek ten Klooster (bestuurder stichting VCO Harderwijk-Hierden)

Nieuwe reactie inzenden