U bent hier

Blogs

De afgelopen week was ik druk met het bespreken van de verlengingsvoorstellen WGA eigenrisicodragerschapverzekering. De Europese aanbesteding leidde voor veel besturen tot  besparingen (soms wel meer dan € 100.000!). Maar er waren ook besturen die ik adviseerde om weer terug te keren naar het UWV. Waarom? Omdat het financieel en organisatorisch beter voor hen is. 

U krijgt groen licht voor de nieuwbouw van de school, maar weet nu al dat de toegekende normvergoeding niet voldoet. Wat doet u dan?

Er zijn nu eenmaal kinderen die geen gelijke kansen hebben. De oorzaak van hun achterstanden zijn minder ontwikkelde cognitieve vermogens of vaardigheden, taalachterstand omdat Nederlands niet de voertaal thuis is, armoedegezinnen en wonen in kansarme wijken, vechtscheidingen en andere omstandigheden. 
Wat doen wij als school? We kijken hoe we een kind, onze leerling, ons (school)kind, gelijke kansen kunnen bieden door extra hulp, door extra voorzieningen te treffen. Dat gebeurt waar mogelijk gewoon door de docent in de klas.

Twee casussen

Kent u hem nog? ‘De politie is je beste kameraad’ De slogan waarmee de politie ons duidelijk probeerde te maken dat je vooral niet bang voor oom agent hoefde te zijn. Hij was namelijk dienstbaar. En toch, dat kon zomaar omslaan. Bijvoorbeeld als je fietsachterlichtje in het donker niet bleek te functioneren. Dan werd hij waakzaam.

Waakzaam en dienstbaar. Dat is nu de slogan van de politie. Maar waar is het omslagpunt? Wanneer wordt de agent van dienstbaar waakzaam? Wanneer heeft hij het ene petje op en wanneer het andere?

Het viel me op in de commentaren over het regeerakkoord afgelopen week: veel lof was er voor het feit dat de nieuwe coalitie eruit is gekomen terwijl zij maar liefst vier partijen kent. Natuurlijk, het is ook voor het eerst in 40 jaar dat er meer dan drie partijen nodig zijn, maar toch… Met hoe veel partners werkt een onderwijsbestuurder op dagelijkse basis wel niet samen? 

Een herintreder noemde hij zichzelf, die zich weer aan “het front” meldde. Zo had hij dat uitgedrukt. Arie Slob, om hem gaat het hier. Jarenlang was hij lid van de Tweede Kamer, daarvoor jarenlang leraar in het voortgezet onderwijs. Hij was er een paar jaar uit geweest, weg van het Binnenhof – om, zoals hij zei, een normaal leven te leiden. Maar toen werd hij geroepen om onderwijsminister te worden. Nu, een paar jaar later en met de Tweede Kamerverkiezingen in aantocht, is het tijd om eens terug te kijken.

Pagina's