U bent hier

Rector school Savannah: ‘Leerlingen en docenten vonden elkaar in hun verdriet’

Ooit meegemaakt? Net als je denkt ‘hier kom ik echt niet meer uit’, gebeurt er iets onverwachts wat zomaar verder helpt. Thijs Jan van der Leij, rector van het Farel College in Amersfoort en het Oostwende College in Bunschoten waar Savannah Dekker op zat, vertelt over zijn ervaring met steun uit onverwachte hoek.

“In de week voor Pinksteren raakte Savannah vermist, een leerlinge van onze school in Bunschoten. Met een vaag gevoel van onrust ging ik het weekend in. Een dag later hoorden we het vreselijkste nieuws dat je als school kunt krijgen: Savannah was van het leven beroofd. Het bizarre toeval wilde dat een dag eerder in de omgeving het lichaam van een ander meisje was gevonden. Verbijstering, verdriet en angst over twee kinderen die los van elkaar bijna gelijktijdig omkomen. Het voelde alsof alles wat je normaal vindt uit handen wordt geslagen.

Confrontatie
Op school startten we meteen een crisisteam op, een driehoek met burgemeester en  Slachtofferhulp. Allereerst wilden we ervoor zorgen dat emoties een plek konden krijgen. Ik wilde er zijn voor school en de media op afstand houden. Dat een Volkskrant-journaliste zich voordeed als moeder om binnen te komen bij de bijeenkomst voor ouders en hierover  schreef in de krant, was voor ons een heel nare ervaring. We wilden het juist klein houden: het gaat om ónze leerling, óns verdriet. Tegelijkertijd werd ik geconfronteerd met eigen emoties uit mijn persoonlijke levensverhaal. Ik heb zelf mijn zus verloren toen ik jong was en weet uit ervaring wat dat voor ouders en familie kan betekenen.

Elkaar vinden
Op maandag ontvingen we eerst de docenten op school. Er waren heftige emoties, veel mensen voelden zich onthand in hun pedagogisch handelen over veiligheid en streven naar het goede. Bijzonder was om te zien hoe de houding van de docenten kantelde op het  moment dat de - zeer verdrietige – leerlingen binnenkwamen: ze veranderden in begeleiders en vingen hen op. Maar wat óók gebeurde, was dat die twee groepen elkaar versterkten, elkaar vonden. Ik zag dat vanuit het noodlot dat je gezamenlijk ten deel valt, er enorme kracht bij een gemeenschap los kan komen, die helpt bij de verwerking.

Inclusieve gemeenschap
Nu, een jaar verder, zie ik dat deze crisis verbindend heeft gewerkt. Ik ben nog sterker gaan inzien dat ik in mijn rol als schoolleider een vanzelfsprekende veilige ruimte wil bieden waarin die verbondenheid een plaats kan krijgen. Door er te ‘zijn’ voor elkaar. In het huidige ik-tijdperk is dat goed om te beseffen. Vanuit een open christelijke identiteit willen wij werken aan een inclusieve gemeenschap. Dan kunnen we de handvatten die ons vorig jaar hielpen om emoties een plaats te geven, ook in goede tijden gebruiken. Uit een verdrietige situatie beschouw ik dat als iets positiefs.”

VO

Aanmelden voor de Verus nieuwsbrief

Iedere week het laatste nieuws uit het onderwijs