U bent hier

Leraren over de staking: vergeet de werkdruk niet!

Als je met hart en ziel voor de klas staat, hoe hoog is de drempel dan om te gaan staken? Hoog, zo blijkt. Wij belden drie zeer op hun vak betrokken leraren. Met de eis om meer salaris zijn ze het niet allemaal eens. Over de noodzaak de werkdruk te verlagen wel.

Staken uit principe

“Ik kan met m’n salaris prima uit de voeten”, zegt Harry Blom (leraar groep 6/7/8). “Relatief gezien zijn wij natuurlijk heel rijk in dit land. Dus om nou voor een hoger salaris te staken…”

Toch gaat hij naar Den Haag. “Want als ik het zakelijk bekijk, vind ik dat collega’s in het voortgezet onderwijs wel behoorlijk veel meer verdienen. Terwijl de werkdruk zeker niet hoger is. Dus ik sta er achter dat de salarissen gelijk geschaald worden. Je zult mij dus niet over mijn salaris horen klagen, maar ik staak om het principe.”

Minder werkdruk, voor de kinderen

Ook Esther van Poelgeest (leraar groep 7 speciaal basisonderwijs) vindt dat het loon eerlijker moet. Maar de nadruk ligt bij de aangekondigde staking wel te zeer op looneis, vindt ze. “100 euro meer per maand is fijn. Maar als de werkdruk verlaagd wordt komt dat echt ten goede aan de kinderen. Met minder werkdruk heb ik meer energie om een leuke juf te zijn en extra dingen voor hen te doen.”

Ze staakt overigens niet. Naast het feit dat Van Poelgeest het “in deze fase een behoorlijk zwaar middel” vindt, brengt het voor haar kinderen in het speciaal onderwijs teveel onrust teweeg. “Vorige week was ik twee dagen ziek, het kost een week om daar vervolgens met elkaar van te herstellen.”

Niet staken, maar wat dan wel?

“Het aller-aller-allerlaatste wat je doet.” Dat vindt Ingeborg Terlien van staken. Ze stond 40 jaar lang voor de klas en is sinds een paar weken met pensioen. “Ik vind dat je kinderen de dupe laat zijn. Maar het is ook lastig te bedenken wat je dan wel moet doen om je eisen kracht bij te zetten.”

Om meer salaris zou zij nooit staken, ze vindt niet dat leraren te weinig verdienen. Maar die werkdruk… “Die heb ik 40 jaar lang zien stijgen. Daarover moet het onderwijs zich laten horen. Als ik nu een beginnende leerkracht zou zijn, zou ik het heel zwaar hebben.”

Werkdruk en wantrouwen

Ook Blom staat bijna 40 jaar voor de klas en zag de werkdruk alleen maar toenemen. “Je belt me terwijl ik bezig ben met de administratie. En die is gebaseerd op wantrouwen. Leraren worden gecontroleerd op papieren.” 

Bloms grootste bezwaar tegen de toegenomen werkdruk is dat die het zicht ontneemt op de werkelijke taak van de leraar: de kinderen in de klas zíen.

Alle drie verwachten ze dat de lerarensalarissen stijgen. En ze hopen dat de staking ook wat aan de werkdruk verandert.

Esther van Poelgeest, Harry Blom en Ingeborg Terlien zijn drie van de acht leraren die over hun vak vertellen in het boek Leraar, hoe doe jij dat? Vakmanschap in beeld.

PO

Aanmelden voor de Verus nieuwsbrief

Iedere week het laatste nieuws uit het onderwijs