U bent hier

Ingezonden: Werelden van verschil

Hoe meer je weet hoe meer je begrijpt van de wereld. Dat klinkt logisch. Maar iedereen die ook maar een beetje heeft doorgeleerd, weet dat het heel vaak omgekeerd werkt. Sommige dingen blijken veel gecompliceerder te zijn dan je op het eerste gezicht dacht. Hoe meer je ervan te weten komt, hoe minder je ervan begrijpt.

Deze blog werd ingezonden door Cil Wigmans, lector identiteit Hogeschool Stenden. Hij nam deel aan onze studiereis naar Israël.

Onlangs mocht ik, als lector identiteit van Hogeschool Stenden, met schoolleiders en bestuurders van christelijke scholen een studiereis maken naar Israel en de Palestijnse gebieden. We bezochten scholen in Bethlehem, spraken met directeuren en leerkrachten en met (Nederlandse en Palestijnse) mensen die proberen verhalen van hoop te verzamelen en te delen. We liepen door de straten van een  vluchtelingenwijk, waar jongetjes van een jaar of tien stenen naar ons gooiden. Twee aan twee overnachtten we in Palestijnse gezinnen, waar we buitengewoon gastvrij werden ontvangen. 

We bezochten ook een school in Tel Aviv. 900 leerlingen van 51 nationaliteiten, het grootste deel zonder verblijfsvergunning. De directeur ontving ons in spijkerbroek en t-shirt en straalde zoveel vitaliteit en enthousiasme uit, dat het aanstekelijk werkte. Overal heerste een vrolijke, bedrijvige sfeer. De meeste leerkrachten waren zelf ooit illegaal het land binnengekomen. Voor sommigen had het 10 jaar geduurd voor ze een permanente verblijfsvergunning kregen. Al die tijd hadden ze op deze school vrijwilligerswerk gedaan, om vervolgens een officiële benoeming als leerkracht te krijgen. Op het schoolplein dromden kinderen op ons heen. Ze wilden allemaal graag op de foto. De school staat in de armste wijk van Tel Aviv, maar overal in de kleurrijke straten wordt handel gedreven en ziet het er verzorgd uit. We zagen hoe het gras in de plantsoenen werd gemaaid en straatvegers waren druk bezig. 

In Bethlehem, achter de muur, spraken we over hoop. Volgens de directeuren is dat wat ze kinderen mee willen geven. Maar op onze vraag of ze zelf wel hoop hadden, kregen we geen bevestigend antwoord. We hoorden slechts verhalen van mensen die zich slachtoffer voelen. In de straten van Bethlehem viel ons op hoeveel vuil en afval overal verspreid ligt, hoeveel onafgebouwde huizen er staan, hoeveel braakliggende stukken grond met afgebroken huizen er als littekens door de stad verspreid liggen. Overal in de stad zitten mannen voor de deur van hun huis of winkeltje. Er heerst en sfeer van volstrekte ledigheid. En dan is er natuurlijk de muur die als een onoverbrugbare barrière een scheiding vormt tussen werelden van verschil. 

Ik weet nu veel meer van de situatie in Israel, ik heb het met eigen ogen gezien. Maar ik begrijp er minder van dan ooit. Is de muur de oorzaak van de immense tegenstellingen, of is die muur er slechts het zichtbare teken van? Op de schoolpleinen van de Palestijnse scholen hebben we ook met kinderen gesproken. Ook zij wilden graag op de foto. Ook zij bleken ontwapenend en vrolijk. Misschien zijn het vooral de kinderen zelf die de bron van hoop vormen. Ik zou willen dat de directeur van de school in Tel Aviv eens een paar jaar in Bethlehem zou gaan werken. 

In de vluchtelingenwijk ben ik op de stenengooiende jongetjes afgestapt met een open opgestoken hand. Ze gaven me een high-five. Zonder gevaar voor stenen hebben we onze tocht voortgezet. Veel van dit alles gaat mijn begrip te boven. 

Cil Wigmans

WO | HBO | MBO | PO | VO

Aanmelden voor de Verus nieuwsbrief

Iedere week het laatste nieuws uit het onderwijs