U bent hier

Blauwe plekken - ‘Ik ben liever lucht’

Ze zijn er, kinderen die in een hel leven, geslagen en bedreigd door vader of moeder, misschien wel door beiden. Waar kunnen zij terecht? Kan de school hun toevluchtsoord zijn? 

Tijdens VERUS 2018, ons jaarlijkse event in Bussum, brachten twee acteurs van Theater in Feite, Koosje Sekreve en Jeroen van Vliet, dit drama voor het voetlicht in Blauwe plekken, een bewerking van het jeugdboek van Anke de Vries. Een prachtige, kernachtige voorstelling waarin gebrokenheid en ontworteling in mensenlevens het decor vormen.

Onder een coltrui

Twee jonge mensen, Judith en Michiel, leiden hun leven onder moeilijke omstandigheden. Michiel woont bij een tante van hem, Judith met moeder en broertje. Michiels vader woont in het buitenland, Judiths vader is haar onbekend; zijn beeltenis is van de foto’s afgescheurd. Michiels vader nam zijn zoon de maat en keurde hem af, Judiths vader zou volgens haar moeder een nietsnut zijn.

Judith wordt mishandeld door haar moeder, de gevolgen ervan verbergt zij onder een coltrui. De buren vermoeden iets, haar leraar ook, maar het is uiteindelijk een leeftijdsgenoot, Michiel, die de mishandelingen ontdekt en haar overhaalt haar moeder te verlaten. Het is een grote stap, ook omdat zij toch van elkaar houden en Judith inmiddels weet dat haar moeder zelf met een kwetsuur zit.  

Op school

Dit stuk wordt gespeeld op scholen, voor de hoogste groepen van het basisonderwijs en de eerste jaren van het voortgezet onderwijs, vaak in samenwerking met schoolmaatschappelijk werk. Er is een lespakket beschikbaar.

Naderhand, in het gesprek met de zaal, vertelden de acteurs dat hun spel op scholen grote indruk maakt. Er zijn kinderen die wegduiken, alsof zij niet gezien willen worden. Zoals Judith, in een lied dat door Koosje Sekreve heel mooi werd gezongen, die geen last wil veroorzaken en liever lucht is.

Kinderen die we niet zien

Intussen is kindermishandeling voor scholen een ingewikkelde kwestie. Kan de school een veilige haven zijn en tegelijk bij misstanden signalen afgeven en hulp inschakelen? Judith is bang dat Michiels ontdekking haar nog meer ellende zal bezorgen. Zulke kinderen willen in verborgenheid leven. Ze leven met een geheim. Het zijn kinderen die we niet zien.

Voor scholen is het moeilijk signalen te onderkennen. “Zie ik iets over het hoofd?”, vroeg een van de aanwezigen, een schoolleider, zich af. Een ander had een mishandelingszaak meegemaakt, weer een ander ontving een anonieme melding van zoiets. Een andere ervaring is dat de dader opgelucht reageert als het uitkomt. Daders, ouders, zijn niet zelden tijdens hun jeugd zelf beschadigd geraakt, een beschadiging die onder hun huid is gaan zitten. Ook zij moeten worden geholpen.    

Belangstelling? Neem contact op met Theater in Feite 

PO | VO | MBO | HBO

Aanmelden voor de Verus nieuwsbrief

Iedere week het laatste nieuws uit het onderwijs