U bent hier

Zachte krachten

Soms is een minuut genoeg om iets bijzonders mee te maken. Economisch gezien zullen die 60 seconden wel weer een schadepost zijn. Maar die deken van stilte maandag die als de demping van vers gevallen sneeuw over de school viel, was weldadig. Net als de vele nagesprekken in de klas; die doen meer dan 1000 bommen op Raqqa. 

De kracht van machteloze stilte. Wat kun je als een goed-voor-elkaar-school nog meer? De verleiding is groot om angstvallig te houden wat je hebt, de poorten om de beste redenen wat te sluiten. Maar misschien ligt er juist nu een kans om (nog meer) uit te delen van wat we hebben. Vanuit hernieuwd denken over de diepste waarden in ons leven en de vraag waarom we er ook alweer zijn, de verworteling in de diepste waarden van ons bestaan en de vraag waarom je ook alweer leeft. 

Geen gemakkelijke antwoorden hier en al helemaal geen wereldschokkende ideeën. Behalve misschien dit: dat de zachte krachten het uiteindelijk toch gaan winnen. Al zouden we dat geloof maar voeden bij elkaar en onze leerlingen. Al zouden we dat verlángen maar voeden; want het kleinste verlangen is al een begin van geloof. Dan komen de ideeën vanzelf.

De school als gemeenschap waar de zachte krachten winnen. Waar ontharnast wordt, stellingen verlaten, harten verwarmd. O ja, en ook nog les gegeven. Maar vanuit die goede bedding gaat dat ook wel lukken; net zozeer als vanuit een slechte bedding het omgekeerde het geval is. Vraag maar aan de bezoekers van Auschwitz. Juist hier kunnen we in onze samenleving verschil maken. 

Wie nog een slok wil nemen, kan zich via deze link wat laven. Of wat verdrinken in het beroemde gedicht van Henriëtte Roland Holst. We hebben belangrijk werk te doen.

De zachte krachten zullen zeker winnen

De zachte krachten zullen zeker winnen
in 't eind - dit hoor ik als een innig fluistren
in mij: zo 't zweeg zou alle licht verduistren
alle warmte zou verstarren van binnen.

De machten die de liefde nog omkluistren
zal zij, allengs voortschrijdend, overwinnen,
dan kan de grote zaligheid beginnen
die w'als onze harten aandachtig luistren

in alle tederheden ruisen horen
als in kleine schelpen de grote zee.
Liefde is de zin van 't leven der planeten,
en mense' en diere'. Er is niets wat kan storen

't stijgen tot haar. Dit is het zeekre weten:
naar volmaakte Liefde stijgt alles mee.

 

Pim Kalkman is conrector op het Corderius College in Amersfoort en adviseur identiteit bij Verus. Hij schreef deze tekst voor het blaadje van de school

Nieuwe reactie inzenden

Pim Kalkman

adviseur identiteit / PBS-coach
0348 74 44 44

Lees ook

Pim Kalkman
Pim Kalkman
Pim Kalkman