U bent hier

De doorbraak kwam met Arie

Een herintreder noemde hij zichzelf, die zich weer aan “het front” meldde. Zo had hij dat uitgedrukt. Arie Slob, om hem gaat het hier. Jarenlang was hij lid van de Tweede Kamer, daarvoor jarenlang leraar in het voortgezet onderwijs. Hij was er een paar jaar uit geweest, weg van het Binnenhof – om, zoals hij zei, een normaal leven te leiden. Maar toen werd hij geroepen om onderwijsminister te worden. Nu, een paar jaar later en met de Tweede Kamerverkiezingen in aantocht, is het tijd om eens terug te kijken. Voerde hij een gesloten front aan – tegenover het onderwijs, zoals dat onder zijn voorgangers het geval was geweest? 

Naast de leerkrachten staan

Arie kwam terug aan het front om een doorbraak te forceren, maar dan in omgekeerde richting. Nog voor zijn beëdiging als minister had hij al aan de pers een hint gegeven. Hij wilde naast de leraren gaan staan, had hij gezegd. Tegen een van de kranten zei hij: “Eerlijk gezegd is er de laatste jaren best veel extra geld naar onderwijs gegaan, maar merkten leerkrachten die voor de klas staan, daar weinig tot niets van. Dat moet nu echt anders.” Dat was een tweede hint.

Arie stak de frontlijn over

Het was een ingeving toen Arie besloot twee grote bedragen uit het regeerakkoord samen te voegen; bij elkaar kwam hij daarmee op bijna ¾ miljard euro. Het eerste bedrag was voor de verbetering van de lonen van de leraren in het primair onderwijs, het tweede was voor de vermindering van de werkdruk in die sector. Maar Arie nam ze bij elkaar en stak met een echte loonsverbetering de frontlijn over. Een meesterzet, in drieërlei opzicht.

In één keer kwam hij daarmee naast de leraren te staan, precies zoals hij beloofd had. In één keer was de vrede getekend en de dreiging van nog meer stakingen afgewend. Een kopzorg minder. 
Maar er was nog iets. Hij hoefde ook zijn hoofd niet te breken over de belasting in de klas, de werkvloer die hij – anders dan zijn voorgangers – heel goed kende, maar waar hij als minister niet over ging! Het zou onzin zijn geweest als hij met maatregelen was gekomen. En geldverspilling. Nee, werkdruk is een kwestie die schoolleiders en leraren zelf moeten aanpakken. Arie wist dat. En zo hoefden de ambtenaren geen maatregelen meer te bedenken, die scholen onvrijwillig kregen opgelegd. Dat front heeft hij afgebroken. Trouwens, een veel beter salaris trekt mensen aan die gericht zijn op voltijdswerk. Minder deeltijders betekent minder werkdruk.

Een effectieve onderwijsminister

De doorbraak die Arie bewerkstelligde werkte als een cascade. Met ¾ miljard euro maakte hij een geloofwaardig begin met de salarisverbetering van leraren die op basisscholen werken. Dat was de enige manier, begreep hij, om het tekort aan leraren aan te pakken. Ergens las hij: “Als je niemand kunt vinden die bereid is jou een Lexus te verkopen voor een paar euro, betekent dat nog niet dat er een tekort aan auto’s is.” Zo is het. Dat was de sleutel! Hij kende voorbeelden van landen waar leraren een concurrerend salaris verdienen. Daar zijn geen algemene personeelstekorten. Hij zorgde nog voor een paar aanvullende maatregelen. Vooral de subsidie voor leraren die in de Randstad werken en daar willen wonen, is een logische regeling geweest. 

Arie Slob was weinig in het nieuws, maar terugkijkend is hij misschien wel de meest effectieve onderwijsminister sinds mensenheugenis geweest. 

Reacties

Door Arie de Bruin op 2 nov 2017 | 15:54

Ja, zo'n Arie doet zijn (mijn) naam eer aan!

Nieuwe reactie inzenden

Nico Dullemans

adviseur identiteit
0438 74 41 18