U bent hier

Zijn ouders verantwoordelijk voor radicalisering van hun kind?

Bij alle berichten over radicalisering van sommige jongeren, moest ik aan hun ouders denken. Ze zien hun kinderen beïnvloed worden door beelden van geweld en tegengeweld in de Arabische wereld en de Palestijnse gebieden. En door radicale imams die hun één-dimensionale beeld van dè Islam en dè rechtschapen moslim de wereld in slingeren. Zijn deze ouders (mede-)verantwoordelijk voor het feit dat hun kinderen radicaliseren en soms zelfs aan de gewapende strijd besluiten deel te nemen?

Soortgelijke vragen dienen zich in andere situaties ook aan. Zijn ouders met lastige pubers die andere jongeren extreem pesten, stenen vanaf viaducten op auto’s gooien of mensen molesteren (mede-)verantwoordelijk voor dit gedrag? Het is zeker het moment om als ouder stil te staan bij je eigen aandeel, of daarop door anderen aangesproken te worden. “Welke waarden heb ik mijn kind(eren) meegegeven?” is een vraag die dan beslist aan de orde is.

Niet in alle gevallen echter valt ouders ernstige verwijten te maken. In het geval van radicaliserende jongeren mag de rekening niet automatisch op het bord van al hun ouders worden gelegd. Aan een groot aantal van de branden die momenteel wereldwijd woeden, ligt een gordiaanse knoop van historische, economische, politieke, sociale en religieuze oorzaken ten grondslag die in het persoonlijk leven van mensen kunnen gaan resoneren. Ondanks hun wens om een enigszins onopvallend en probleemloos leven te leiden, een wens die de meesten van ons koesteren, bevinden deze ouders zich plotseling te midden van het strijdgewoel en worden daar, via hun kinderen, onderdeel van.

Ga er maar aanstaan; hoe ga je dan om met je liefde en je loyaliteiten? Het blijkt vreselijke dilemma’s op te leveren. Vanuit de Marokkaanse gemeenschap werd daarom onlangs een hulplijn ingesteld voor deze ouders. Ik hoop op wijze hulpverleners die het vermogen bezitten om aan te durven spreken èn te kunnen troosten, al naar gelang wat nodig is

Zelf denk ik terug aan ervaringen binnen mijn vorige werkkring met het programma “Ouders in Dialoog”, op scholen in Amsterdam. In een veilige setting spraken we daar met ouders, waaronder veel moslim-moeders, over hun geloof en opvoedingswaarden. Waardevolle ontmoetingen waarin uiteenlopende visies gedeeld werden en ruimte was voor ieders persoonlijke verhaal en emoties. Dit soort gesprekken kunnen, wat mij betreft, juist in deze tijd niet vaak genoeg gevoerd worden.

Reacties

Door Simon Bax op 27 jan 2015 | 16:12

Inderdaad belangrijk om het allebei te doen... én ondersteunen, én aanspreken. Geldt trouwens ook voor alle andere ouders én leerlingen... :)

Nieuwe reactie inzenden

Monica Neomagus

adviseur ouderbetrokkenheid
0348 74 44 04