U bent hier

Een stukje ‘participatiepizza’ dat naar meer smaakt

Satire is een onmisbare vorm van humor in iedere samenleving. Licht pijnlijke grappen vergroten maatschappelijke kwesties uit, overigens zonder cynisch te worden. Met die ogen kijk ik naar, de in korte tijd zeer populair geworden serie, De Luizenmoeder, over het wel en wee van een basisschool en haar ouders. De participatie-pizza-party moet ervoor zorgen dat ouders meer betrokken raken bij de school.

De serie is regelmatig onderwerp van gesprek, ook op de Verus-scholen waar ik kom. De reacties variëren van instemmend tot relativerend en van geamuseerd tot geïrriteerd. Satire doet hier kennelijk wat het moet doen: prikkelen, oproepen tot reflectie en relativering en tot onderling gesprek. Je kan zeggen dat zaken die wellicht een beetje uit de hand gelopen zijn daardoor alleen maar ten goede kunnen keren.
En omdat de spiegel die wordt voorgehouden aan iederéén wordt voorgehouden, hoeft niemand zich benadeeld te voelen.

Gevaar van dit soort series is dat het door ‘de buitenwacht’ voor de gehele werkelijkheid wordt aangezien. Scholen zijn dan instituten geworden met hele vreemde directeuren, pinnige en half overspannen leerkrachten, ouders die elkaar onbarmhartig de maat nemen en die de leerkrachten voortdurend voor de voeten lopen.

Dat er gelukkig ook prachtige voorbeelden van het tegendeel zijn bewees de presentatie van het initiatief Samen in de Klas, waarvoor ik vorige week was uitgenodigd. Op één van de pilotscholen van het project in Den Haag demonstreerde men hoe leerkrachten en ouders samen vorm kunnen geven aan lessen over onderwerpen als ‘Hoe voelt het om reuma te hebben?’, ‘Hoe ruim je straatvuil op?’, ‘De Doos van Pandora’; alles in het kader van ontwerpend en onderzoekend leren.

Aan het definitieve project ging een lange en zorgvuldige voorbereiding vooraf waarbij ook duidelijk rekening gehouden werd met de verschillende rollen en verantwoordelijkheden van leerkrachten en ouders. En er was een gedeelde wens om het ‘sociaal kapitaal’ dat ouders vertegenwoordigen meer en beter te benutten in het onderwijs. Een geluid dat ik in gesprekken met scholen regelmatig tegenkom. Zo werden een aantal lesbrieven gemaakt rond bovengenoemde thema’s. Daarbij werden ouders gezocht die een betekenisvolle rol konden spelen omdat zij over de kennis en/of ervaring beschikken die het thema in de klassen nog beter zou kunnen verhelderen.

Het plezier spatte ervan af tijdens de demonstraties in de groepen.
Leerkrachten, soms aarzelend begonnen, ervaren inmiddels de meerwaarde van die specifieke kennis van ouders op sommige terreinen. Ouders geven al langer aan dat ze graag vanuit hun expertise bij willen dragen en blijken met plezier te participeren. En leerlingen vinden het vooral ‘heel erg cool’ dat ouders zoveel weten en zo mooi daarover kunnen vertellen.

Het is, met andere woorden, een stukje ‘participatiepizza’ dat naar meer smaakt. De werkgroep achter het initiatief is van zins nog meer lesmateriaal te gaan ontwerpen en we blijven het vanuit Verus actief volgen.

Voor wie wil kennismaken met het materiaal, het is gratis te downloaden via www.samenindeklas.nl

Nieuwe reactie inzenden

Monica Neomagus

adviseur ouderbetrokkenheid
0348 74 44 04