U bent hier

De dader doet wat papa niet meer kan

In het programma Pauw schoof een echtpaar aan, waarvan de man –zo bleek later- in een rolstoel zat. Zij hadden enige tijd ervoor een zwaar auto-ongeluk gehad. Tijdens het wachten voor een openstaande brug reed een automobilist met grote snelheid van achteren op hen in. De foto’s van het wrak logen er niet om; alleen de voorkant leek nog op iets wat ooit een auto was. De vrouw verloor haar ongeboren kind, de man zal zijn verdere bestaan met een dwarslaesie moeten leven en niet meer kunnen lopen. De drie kinderen kwamen er zonder noemenswaardig lichamelijk letsel vanaf, maar ‘voortaan zonder papa moeten voetballen’ viel ze nog steeds zwaar.

Het gesprek nam een bijzondere wending. De twee gaven aan dat dit ongeluk enorme gevolgen had gehad voor hun persoonlijk leven en zij natuurlijk verdriet hadden over hun kind dat stierf voor het geboren kon worden. Maar toch overheerste vooral dankbaarheid voor het feit dat zij het hadden overleefd en hun drie andere kinderen ook. Hoe kan dat?, vroeg Jeroen Pauw met oprechte verbazing. Wij geloven in God, zei de vrouw “en dat steunt ons in een tijd als deze”. “Ik heb me vanaf het moment dat dit gebeurde, gedragen gevoeld”, zei de man.

Het werd nog wonderlijker. De automobilist die het ongeluk veroorzaakt had, bleek een gebroken man. Hij had ten tijde van het ongeluk persoonlijke problemen en mogelijk een soort black-out gehad toen hij met grote snelheid op de stilstaande auto voor hem inreed. Sinds die noodlottige dag kwam hij bij het echtpaar over de vloer, hielp hen met schilderen, klussen, zware spullen sjouwen en met zaken waar voorheen de vader van het gezin de zorg voor droeg maar nu niet meer toe in staat was. 

“Ben je niet heel boos op deze man die je leven verpest heeft?”, vroeg Jeroen Pauw. De man dacht even na. “Ik ben soms heel boos en baal dan als een stekker dat ik in een rolstoel zit. Maar ik ben niet specifiek op iets of iemand boos. En ik ontdek dat het hem en mij helpt om te verwerken wat er gebeurd is door het op deze manier te doen. Ik bewonder daarbij zijn moed om de confrontatie aan te gaan met wat er in ons gezin gebeurd is door zijn toedoen.”
“Had God niet wat meer zijn best moeten doen voor jullie?”, vroeg Jeroen Pauw tot slot. De vrouw verwees naar de Passion, Pauw raakte de draad kwijt en Cornald Maas, presentator en eveneens tafelgast, legde hem uit dat dit iets zegt over de gebrokenheid en kwetsbaarheid van ons bestaan.

Ik bleef even stil zitten na de uitzending, ontroerd en onder de indruk. Vervolgens dacht ik aan de gesprekken die ik met bestuurders en directeuren regelmatig voer over de vraag hoe je als school en ouders samen vorm kunt geven aan de waarden die je aan kinderen wilt doorgeven. En aan de vraag hoe je ouders als partners in het onderwijs kunt ‘inzetten’, met al hun vaardigheden, kennis, talenten en netwerken. En met hun persoonlijke levenservaringen, zal ik daar voortaan aan toevoegen. Want hoeveel bijzondere, indrukwekkende en leerzame verhalen zullen er wel niet zijn onder die paar miljoen ouders (en grootouders!) in Nederland? 

Nadenkend over de persoonsvorming van kinderen in het onderwijs, een aspect dat in de onderwijsdiscussie 2032 hoge ogen gooide en door alle betrokken partijen als zeer belangrijk wordt beschouwd, zag ik het project Levensverhalen ontstaan. Ouders en grootouders die leerzame verhalen kunnen vertellen over hoe zij hun weg door het leven zochten en zoeken na ingrijpende ervaringen, hoe ze omgingen met verdriet, woede, angst en wie of wat ze daarbij helpt of geholpen heeft. Verhalen over kwetsbaarheid èn verhalen over hoop en troost die kinderen helpen op hun levensweg.

Misschien een idee?

Nieuwe reactie inzenden

Monica Neomagus

adviseur ouderbetrokkenheid
0348 74 44 04