U bent hier

Mwep, een compliment, omdat je aan de beurt bent

Op hun vorige school was er in de klas van mijn kinderen elke dag een ‘kanjer’. Als een van mijn dochters ’s ochtends enthousiast constateerde dat zij die dag op de kanjerstoel naast de juf of meester zat, wist ik wat er ’s avonds kwam: een samenvatting van de ‘opstekers’.

De kanjer krijgt namelijk complimenten van de rest van de klas. Dat hij zo goed stil kan werken / samenspelen / grapjes maakt. Zoiets. Ik moest er altijd om grinniken. De kanjer krijgt de opstekers immers omdat hij aan de beurt is. En hoe blij zou jij zijn met complimenten die worden uitgedeeld puur en alleen omdat je aan de beurt bent? Juist.

Maar deze week zag ik de opstekers ineens in een ander licht. De klas van mijn dochter doet mee met de Week van de Hoop en alle kinderen kregen een ‘ik heb hoop’-armbandje. Dat mochten ze aan een ander geven, vergezeld van een compliment. Feitelijk net zo’n ‘verplicht compliment’ als de kanjer voorheen kreeg.  

’s Avonds vond ik, op mijn bed, twee briefjes. Verrassing van mijn oudste. Ze had, mede namens haar broertje en zusjes, complimenten voor mij opgeschreven. En ik was niet eens aan de beurt! Toen realiseerde ik me, dat je hoop kunt aanleren. Door kinderen te trainen iets moois in een ander te zien. Ook als je moeder die dag boos op je was, of een klasgenootje je irriteerde, kun je ervoor kiezen ook het positieve te zoeken. Een voorwaarde voor een hoopvol leven, lijkt me.

Nieuwe reactie inzenden

Hester van de Kaa

redacteur
0348 74 44 09