U bent hier

Liever papieren dan een goed gesprek

“Wat zit er in een portfolio?”, vraag ik. “Daar probeer ik nu ook achter te komen”, is het antwoord. 

Voor de tweede avond op rij zit m’n man met rode vlekken in z’n nek aan onze eettafel. Daarop stápels en stápels papieren. Zijn portfolio.

Hij is arts en de inspectie komt langs. 

Naarmate ik meer kennis opdoe over onderwijs (mijn werk) en zorg (zijn werk), zie ik steeds meer parallellen. Het werk is leuk, de werkdruk en regeldruk zijn hoog.

Deze week sprak ik een schooldirecteur en bestuurder die mij onafhankelijk van elkaar vertelden over precies eenzelfde ervaring met de onderwijsinspectie: de inspecteur was vol lof over het onderwijs op de school, maar de papieren waren niet op orde, dus ze kregen een onvoldoende. Het gevolg: vele uren zwoegen boven stapels papieren. Plannen schrijven, protocollen opstellen. Toen was de inspecteur tevreden. “Ik vind het gewoon zonde van al die toppers”, zei de bestuurder over haar leerkrachten, “die nu hun kostbare uren steken in papierwerk.”

“Ik kan dit niet”, kreunt hij van achter de ordners. Dat heeft hij aan de operatietafel nog nooit gezegd. En ik vraag me af of hij morgen, met het kilo’s zware portfolio op de plank, een betere arts is dan vandaag. Of nee, ik weet het antwoord al…

“Ik denk: hoe ga ik in een gesprek uitleggen dat ik kundig en gemotiveerd mijn werk doe?”, zegt mijn kundige en gemotiveerde man ineens peinzend. “Dat is veel moeilijker dan zo’n portfolio samenstellen. Maar de inspecteurs bladeren gewoon deze map door en denken: die heeft zijn zaakjes goed op orde.” 

Ach, straks zijn de papieren zo goed in orde. Dat gesprek, dat komt er waarschijnlijk niet eens.

Reacties

Door Frank de Graaf op 14 jan 2016 | 17:33

Een pijnlijk rake typering in dit blog. En dat terwijl staatssecretaris Sander Dekker, naast een reeks lek geprikte proefballonnetjes, ongecensureerd gladjes blijft volhouden dat de papierwinkel noch van het ministerie, noch van de inspectie hoeft. Zelfs mijn bestuurder van eertijds hanteerde dit jargon. De werkelijkheid was dat de intern begeleider samen met mij in de voorhoede streden met een muur van papieren bewijslast. Standaard trachtte de inspecteur bij een schoolbezoek de zwakke plekken in dat bastion te zoeken met teksten als 'Waar staat dat? Waar kan ik dat terugzien? Met wie is dat besproken? Door wie is dat uitgevoerd? En hoe is dat geëvalueerd?' En wanneer de inspectiekoorts tot eenzame hoogte was gestegen in de loop van de uren wist de bestuurder het af te doen met teksten als 'Trek je er niets van aan. Ga uit van je eigen kracht.' Voornoemde personen blijven ermee wegkomen. Wie stopt deze Totendanz van ontbrekende zelfreflectie bij deze verantwoordelijken? Blijf blij met je vak ...!

Door Leo Stolk op 18 jan 2016 | 10:03

Wij hebben dit met onze basisschool ook meegemaakt, een aantal jaren geleden: de zorg was uitstekend, maar het stond niet op papier; resultaat: onvoldoende op dit onderdeel.

Nieuwe reactie inzenden

Hester van de Kaa

redacteur
0348 74 44 09