U bent hier

Dankjewel - Een laatste blog bij Verus

Ze lijken tegenwoordig ieders sympathie te krijgen: de leraar die voor een klas met pubers staat, de verpleegkundige die een bedlegerige patiënt verzorgt, de agent die patrouilleert in een straat met dronken uitgaanspubliek. De afgelopen jaren zag ik (gelukkig) een ware herwaardering van belangrijke beroepen in de (semi)publieke sector.

Ze krijgen steun voor hun acties voor hogere salarissen en betere werkomstandigheden. De professionals in de publieke sector zouden meer vertrouwen moeten krijgen en minder worden gedwarsboomd door bureaucratie, verantwoordingsplicht en papierwerk.

En dat laatste komt goed uit, want professionals hebben überhaupt wat minder met de volgende drie B’s:

  1. bazen,
  2. bureaucratie en
  3. beleid.

En dan druk ik me nog wat eufemistisch uit wellicht.

Wanneer je in het hart werkt van een organisatie, rechtstreeks in contact staat met leerlingen, ouders, wijkbewoners, cliënten, patiënten of klanten (ook wel het ‘primair proces genoemd) dan worden deze b’s eerder als verstorend ervaren dan ondersteunend. Je kunt er ook heerlijk over mopperen, tegen aanschoppen of je erachter verschuilen.

Tegelijkertijd gaan er wel mensen achter schuil.

Mensen die werken op afdelingen met namen als PR & marketing, HRM, ICT, Financiën, Control, Receptie en Administratie.

Volgens sommigen vervullen ze functies in het ‘secundaire’ of ‘tertiaire’ proces.

Wat was de laatste keer dat je dankjewel hebt gezegd?

Zo maar een vraag, die ik mezelf stelde en de lezer van deze blog nu ook voorleg:

Wat was de laatste keer dat je tegen die mensen, die doorgaans ook minder aandacht krijgen in de organisatie of in het nieuws, hebt gezegd: dankjewel!

Ik weet niet of ik het zelf voldoende heb gezegd, maar onder de noemer ‘beter laat dan nooit’, doe ik dat nu nog eens of alsnog. Want het zijn deze mensen –ook binnen het bureau van Verus in Woerden- die ervoor zorgen dat je als gast hartelijk wordt ontvangen, dat je als collega bij binnenkomst een knipoog krijgt en een zwaai bij vertrek, dat het ICT-netwerk het doet, dat je salaris op tijd wordt betaald, dat met je mee wordt gedacht wanneer je aan het ploeteren bent op een tekst, de typefouten eruit worden gehaald, dat wanneer de lift het niet doet er iemand wordt geregeld...

Ik heb het ook over de conciërge die ik vanochtend in een school tegenkwam en aankondigde het fonteintje (het was nog in zijn vakantie) te gaan repareren. Én hij had een cadeau voor de directeur meegenomen, dat hij met een mooi gebaar overhandigde.

Ik kan nog wel even doorgaan.

Het zijn misschien niet de mensen die met hun foto en verhaal in een nieuwsbrief komen of in de afscheidsplechtigheid van een vertrekkend directeur worden aangehaald. Of in een stakingsbijeenkomst op het Malieveld in Den Haag heel hard roepen dat er zo veel irrelevante studiedagen zijn en daarom niet aan hun ‘echte werk’ toekomen. Nee, want die belangrijke studiedag was nu juist door hen geregeld.

Zeker, ook ik heb op hen gemopperd. Ben niet roomser dan de paus. Maar ze waren o zo belangrijk voor me. En daar kom ik helemaal achter nu ik vanaf 1 september a.s. aan de slag ga als zelfstandig adviseur.

Ik hoef hun namen niet een voor een langs te gaan. Ze weten het zelf wel over wie ik het heb.

Nogmaals: dankjewel.

 

Nieuwe reactie inzenden