U bent hier

Worden wie je bent…

Het is net na de doop van haar pasgeboren kindje, dat de jonge moeder een gedicht voorleest in de kerk. Ik herinner me nog één zin van het gedicht: ‘…en we hopen dat je mag worden wie je bent!’ Zachtjes fluister ik tegen mijn vrouw: ‘Je mag blij zijn dat ik niet geworden ben, die ik ben…’ Maar dat terzijde.

‘Worden wie je bent…’ Het past volledig in onze geïndividualiseerde maatschappij om dit bij de opvoeding van kinderen voor ogen te houden. Het gaat dan om zelfontplooiing en alles uit een kind halen dat er in zit. Dat is het moderne taalgebruik geworden na een periode, waarin mensen vooral ‘moesten worden zoals wij’. Je groeide op in een gereformeerd, katholiek of socialistisch milieu en de opvoeding was er opgericht dat je in deze ‘zuil’ mee ging doen. Door dezelfde gereformeerde of katholieke God te aanbidden, door dezelfde krant te lezen als je familie, door naar dezelfde school te gaan, door lid te zijn van dezelfde vakbond of van dezelfde voetbalclub – die juist wel of niet op zaterdag voetbalde – en ik heb nog de tijd gekend dat ik boeken uit de eigen christelijke bibliotheek haalde, die in de kerk waar ik zondags als kind zat, gehuisvest was.

Nee, dat willen we niet meer. We leven in een ruimdenkende samenleving, waar mensen in vrijheid eigen keuzes moeten kunnen maken, verantwoordelijkheid dragen voor wat ze zelf belangrijk vinden en open en tolerant zijn voor iedereen. Een ouderling of dominee of priester of voorman die je zegt hoe het moet en wat je moet denken, daar gruwelen we van.

Althans, dat denken we.

Want ondertussen vinden al die geïndividualiseerde, vrije, ruimdenkende en tolerante mensen dat iedereen in ons eigen land en eigenlijk in heel de wereld aan deze manier van leven moet voldoen. Dus daarom passen SGP’ers die eigenlijk vinden dat de vrouw geen actieve rol in de politiek mogen spelen, of moslimvrouwen die een hoofddoek willen dragen, niet meer in ons land. En vinden we dat Rusland en Arabische landen toch eindelijk eens zouden moeten voldoen aan ons ideaal van vrijheid en democratie. En moeten nieuwkomers in ons land zo snel mogelijk het ‘Wilhelmus’ leren en onze na eeuwenlang zoeken verworven Nederlandse waarden aanleren en via een examen laten zien dat ze in staat zijn om in te burgeren.

Al die mensen moeten niet worden wie ze zijn, maar worden zoals wij…!

En de mensen die wel geïndividualiseerd en ruimdenkend zijn, tolerantie en vrijheid hoog in het vaandel hebben, zijn verantwoordelijk voor hun eigen keuzen. Jammer als je verkeerd kiest, een huis koopt op een verkeerd moment, geen profiel op Facebook hebt, een baan kiest die niet zo goed is voor je carrière of een aankoop doet waardoor je in de schulden raakt... Dan hoor je er niet bij en dat heb je dan aan je zelf te danken en dat is dus dom.

Zo gaan we individueel naar Ikea, stellen daar onze eigen kast samen met een eigen indeling, deurtjes, plankjes met zelfgekozen kleuren, en niemand die ons daarbij helpt. Dat doen we met ons eigen potloodje en papiertje en we halen het zelf op in het magazijn. Dat we ondertussen massaal naar Ikea gaan en allemaal eigenlijk dezelfde kast in ons huis hebben staan en dus allemaal aan deze manier van meubels kopen moeten voldoen en dus helemaal niet zo individueel zijn en daardoor dus allemaal worden zoals wij met Ikea-meubels, tja dat is een lastige gedachte.

Toen onlangs de ministers een ‘heidag’ hadden in Diepenheim, droegen ze op de krantenfoto allemaal vrijetijdskleding met vooral een spijkerbroek. Stel nu dat één van de ministers uit eerbied voor het mooie ambt zijn zwarte pak of haar stijlvolle mantelpakje had aangetrokken… tja, dat kan toch niet. Je mag best worden wie je bent, maar vooral doen zoals wij. En dat betekent: een spijkerbroek aan! En dan heb ik het nog niet over een minister die een hoofddoek om zou doen. Als je het zo beziet, dan leven we eigenlijk in een benauwende maatschappij die onder het mom van individualisering en vrijheid mensen in een bepaalde mal probeert te drukken.

Echte vrijheid is wellicht meer te vinden in de christelijke gedachte dat ieder mens mag zijn zoals ie is. Er toe doet als het gaat om het vreedzaam samenleven van mensen. Dat je mens wordt juist in relatie tot en met andere mensen en dat die soms iets in je wakker roepen, waarvan je helemaal niet wist dat je het in je had. Dat je niet alles zelf hoeft te doen, maar je ook afhankelijk mag weten van God. Dat geeft ruimte en lucht om adem te halen.

En dat hoeft echt niet iedereen te vinden…

Naar aanleiding van het boek ‘Worden zoals wij. Onderwijs en de opkomst van de geïndividualiseerde samenleving sinds 1945’ van Bram Mellink (2014), uitgegeven door Wereldbibliotheek Amsterdam

Reacties

Door Thomassen op 26 aug 2014 | 17:27

En nu we ruim 5 jaar thuisonderwijs geven blijkt dus dat kinderen die thuisonderwijs krijgen in hogere mate wel mogen worden die ze zijn. Onze dochter ging onlangs met een vriendin (die haar boeken weer mocht halen) mee naar school en ze schrok hoe deze en andere vriendinnen zich gedroegen op school. Hoe andere leerlingen zich gedroegen op school. Hoe leerlingen werden genegeerd als ze niet opgingen in de massa (en dus NIET zichzelf mochten zijn). Ze was blij en dankbaar dat ze thuis les kreeg en wel mocht zijn wie ze was. Hoe hard Sander Dekker (en met hem vele anderen) het ook ontkent en meent het beter te weten, onze kinderen en vele andere zijn in ieder geval beter af met thuisonderwijs. Echte vrijheid wordt op dit moment in rap tempo van de mensen afgenomen en dat begint al met de manier waarop men nu met het onderwijs omgaat. Vanuit de regering, EU en verder. Gelukkig hebben we inderdaad een Heere Die daar boven staat en ons de opdracht gaf onze kinderen uit het schoolsysteem te halen en ze thuis te onderwijzen, waar we dus gehoorzaam aan zijn. Het zou triest zijn als dat in de toekomst afgenomen wordt door een regering die geen rekening wenst te houden met de burger en wat voor die burger het beste is (en al helemaal niet met een God, maar gelukkig is God sterker dan onze regering).
Het tij is nu nog te keren ook door oa instanties als Verus. Ieder heeft daarin een verantwoordelijkheid!

Door Taco Keulen op 29 aug 2014 | 11:57

Taal is soms ondoorgrondelijk. Staat er wat er staat?
De wens dat onze kinderen een goed leven zullen hebben en zich zullen ontplooien tot goede mensen is een universele en hoort bij de zorg die we als volwassenen hebben ten opzichte van onze kinderen. De wens tot 'worden wie je bent' hoor ik ook in mijn omgeving geuit worden. Ik hoor hier echter geen (wens tot) zelfontplooiing en 'alles uit een kind halen wat er in zit' in.. Ik interpreteer deze wens eerder als een uitdrukking van goede intenties. Een vorm van erkenning, je bent goed zoals je bent....
Maar: worden wie je bent? Zijn wie je was? Is dat niet: blijven wie je bent? Wat een rare wens! Zijn kinderen er bij gebaat te worden wie ze zijn? Doen we kinderen daar niet op voorhand mee te kort? Mogen we kinderen ontwikkeling onthouden? Kinderen lijken meer gebaat bij opvoeders (maar ook onderwijsgevenden) die hen helpen te 'worden wie je graag zou willen zijn'!

Nieuwe reactie inzenden

Lees ook

Dick den Bakker
Dick den Bakker