U bent hier

Soepel scheppen

Voor de vierde keer met een groep onderwijsgevenden richting Israël vertrekken. Is dat nog wel uitdagend genoeg? Deze vraag werd me gesteld door een van de deelnemers en zet me wel aan het denken. Het antwoord is echter zonder meer positief. In een jaar dat ik meer in Jeruzalem dan in Amsterdam ben geweest, realiseer ik me dat ik toch wel een beetje verknocht ben geraakt aan dit land en de samenbundeling van uitdagingen die er is. En met een nieuwe groep mensen uit het onderwijs op pad gaan, is toch nooit hetzelfde als met vorige groepen.

Toch zijn de omstandigheden ook anders. Het gaat allemaal veel soepeler dan in voorgaande jaren. Zonder problemen passeren we de toch wel uitgebreide security-check op Schiphol. Ook op Ben Gurion-airport in Tel Aviv verloopt alles soepel. Het is er niet druk en we rijden al spoedig richting Jeruzalem om daar onder het lezen van psalm 122 onder leiding van de altijd inspirerende rabbijn Awraham Soetendorp deze stad in te lopen.

Als we de volgende ochtend vroeg vertrekken om de Tempelberg te bezoeken, verloopt alles weer soepel. Misschien komt het door het weer, want nog nooit maakte ik mee dat we onder een boom op het tempelplein moesten schuilen voor de zwiepende regen met kille temperaturen. De gouden rotskoepel tegen een grijze lucht is ook wel weer een unieke ervaring… en foto.

Het bezoek aan de Klaagmuur levert bijzondere ervaringen op. Door het lege plein – alle bar mitswah-vieringen vinden nu binnen plaats vanwege de regen – wordt de muur erg benaderbaar en vinden er bijzonder gesprekken door de reisgenoten plaats, vaak met rabbijn Soetendorp.
Het bezoek aan Yad Vashem en vooral aan het children-memorial levert indringende ervaringen op. Wat doen mensen elkaar aan en wat betekent dit voor het onderwijs, waarvoor we allemaal een bepaalde verantwoordelijkheid dragen? Zodat het leven van kinderen niet afgebroken, maar geleefd kan worden.

Ik moet denken aan het laatste boek van Gert Biesta, Het prachtige risico van onderwijs. Ik las een aantal hoofdstukken in het vliegtuig onderweg naar Israël. Het trof me hoe hij zijn boek start met het scheppingsverhaal en hoe je dit op twee manieren kunt lezen. Ik weet niet of ik het helemaal goed heb begrepen, want je moet veel zinnen minimaal twee keer lezen. Ik heb eruit overgehouden dat scheppen kan inhouden dat je uit het niets iets schept. Of dat je het bestaande op een nieuwe manier vormgeeft.

Wel, ik denk dat de tweede manier aansluit bij wat bijna alle reisgenoten na de eerste ervaringen in Jeruzalem voelen: hoe kun je het bestaande zo vormgeven dat er een nieuw perspectief op vreedzaam samenleven ontstaat? Gek genoeg lijkt die schepping in deze dagen al te bestaan als je kijkt naar de vredige en rustige sfeer van Jeruzalem.

Wel zijn er volgende week dinsdag verkiezingen. Bij de Knesseth is de televisie bezig zich gereed te maken voor de uitzendingen, zo zagen we. Zou er iemand de soepele stilte doorbreken met een aanslag? Dat is de vrees, die hier leeft.
Dat zou een dramatische andere invulling van ‘scheppen’ betekenen. Je schept iets nieuws, en dat heet: chaos en angst. En dan weet je: Yad Vashem is niet iets van vroeger maar van nu.

De scheppende opdracht van het onderwijs wordt ’s avonds tijdens de evaluatie scherp gevoeld…

Nieuwe reactie inzenden

Lees ook

Dick den Bakker
Dick den Bakker