U bent hier

Eeuwigheidswaarde in 2032

Onlangs hebben veel schoolorganisaties een nieuw strategisch beleidsplan voor de komende vijf jaar vastgesteld. Volgens mij een bijna onmogelijk opgave, want wie kan in deze tijd met een enorme versnelling van veranderingen zeggen wat je over vijf jaar bereikt wilt hebben? Welke bestuurder had voorzien dat de komst van zoveel vluchtelingen op dit moment voor veel schoolorganisatie misschien wel de belangrijkste ‘strategische’ doelstelling is om aan te werken? We weten ondertussen dat veel scholen zich met veel liefde en openheid inzetten of zullen gaan inzetten om deze nieuwkomers een plaats in onze samenleving te geven. En dan leg je de prachtige glossy uitgave van je strategisch beleidsplan natuurlijk even terzijde.

Als je het zo bekijkt is de ambitie van onze energieke staatssecretaris Sander Dekker wel curieus te noemen: niet slechts vijf jaar vooruitkijken, maar zelfs achttien jaar! Vorige week werden de tussenresultaten van het Platform Onderwijs 2032 bekend en daaruit blijkt dat leerlingen vaardig, waardig en aardig moeten zijn als ze als achttienjarige de schoolbanken verlaten. 

Je herkent er de ondertussen al overbekende driedeling in van hoogleraar Biesta, die het heeft over kwalificatie, persoonsvorming en socialisatie. Het gaat dus echt niet alleen over Engels vanaf groep 1 van de basisschool, zoals in diverse media werd gemeld. 

In het afgelopen jaar heb ik aan honderden ouders, leraren, directeuren, bestuurders en toezichthouders gevraagd wat zij hun kinderen of hun leerlingen op school mee willen geven. Zij waren allen verbonden aan christelijke scholen door het hele land, in verschillende sectoren, van orthodox tot multicultureel, van dorp tot stad. Misschien dat ik al die ‘data’ nog eens nauwkeuriger ga analyseren, maar als bijdrage aan het vervolg van Onderwijs 2032 wil ik toch wel een tipje van de sluier van mijn bevindingen oplichten.

Ik vroeg de bovengenoemde personen tijdens een studiedag, een ouderavond, een bijeenkomst van de raad van toezicht om iets van hun levensverhaal te vertellen: een belangrijke gebeurtenis of een persoon die van invloed is op de manier waarop ze nu in het leven staan. En vervolgens wat zij de kinderen of de leerlingen in de klas, op de school of scholen mee willen geven in hun leven. Er werden indringende verhalen verteld, mooie en schrijnende en hoe die tot op de dag van vandaag bepalen wie zij zijn en wat men doet.

Op basis van deze verhalen vroeg ik hen na te gaan wat zij de kinderen en leerlingen op de scholen gunnen. Men gaf aan te hopen dat zij mogen ervaren zich erkend te voelen, dat ze mogen zijn wie ze zijn. Dat zij liefde krijgen van de leraren die hen lesgeven en voor hen zorgen, omdat elk kind en diens behoeften worden gezien. Dat ze mogen opgroeien in een sfeer van veiligheid en geborgenheid om zo een stevige basis te ontwikkelen om met vertrouwen het leven tegemoet te treden. Dat ze leren genieten van het leven en van elkaar, zonder iemand buiten te sluiten. Dat ze ruimte ervaren om zichzelf te ontwikkelen én dat er grenzen zijn om te kunnen leren wat goed en niet goed is.

Veel van deze ervaringen waren gestoeld in religieuze ervaringen, waardoor veel ondervraagden hun kinderen en leerlingen gunnen, dat ze God en Jezus leren kennen als Iemand die er altijd voor hen is. Dat ze Bijbelverhalen meekrijgen om zich aan vast te houden in het leven, die richting geven aan hun leven en om te leren om niet voor zichzelf alleen te leven.

Als ik deze prachtige wensen aanleg tegen mijn eigen leven, mijn eigen schooltijd, begrijp ik ook beter dat ik, opgegroeid in een monoculturele en verzuilde samenleving zonder internet en sociale media, in staat ben om me in deze tijd te verhouden tot anderen, een bijdrage mag leveren aan het vreedzaam samenleven van mensen en medemenselijkheid mag bevorderen en... met internet ook best vaardig ben.

Deze wensen zijn namelijk niet alleen geschikt voor het jaar 2032, maar hebben ‘eeuwigheidswaarde’ en zijn voorwaardelijk om vaardig, waardig en aardig te worden.

Trouwens, nog even over die strategische beleidsplannen gesproken: deze week kreeg ik een dergelijk plan onder ogen van een grote katholieke scholengroep uit het oosten van het land. Daarin wordt geschetst dat ‘het verlangen van mensen naar een gemeenschapsoriëntatie en gedeelde waarden en normen onveranderd is gebleven.’ Deze scholen realiseren zich dat zij tegemoet kunnen komen aan dit verlangen van ouders voor zichzelf en voor hun kinderen door hen onderdeel te laten zijn van een bezield verband, van de school als gemeenschap.

Dit is geen strategisch doel, dat over vijf jaar bereikt moet worden, maar wordt geformuleerd als een ‘onderlegger’ voor al het handelen van de betreffende katholieke scholen.

Misschien is het goed dat een dergelijke ‘onderlegger’ ook geformuleerd wordt in de volgende versie van Onderwijs 2032!

Nieuwe reactie inzenden

Lees ook

Dick den Bakker
Dick den Bakker