U bent hier

ER WAS EENS…. (DEEL 5)

Carla Rhebergen vertelt een sprookje. Deze week hoofdstuk 4: Espwaard

Nu had Wilfred vroeger op de studentenkampioenschappen wel eens tegen Charmkela geschaakt. Ze bezat toen al mysterieuze krachten waar hij bang voor was. Ze won elke schaakwedstrijd, er was iets vreemds met haar. Wilfred kan niet goed onder woorden brengen wat er dan was. Ze was er wel en ook niet. Tja de ene keer was ze aan het dromen zo leek het en de andere keer was ze zeer alert en assertief, dan weer betoverend en ook afschuwelijk gemeen als een heks... Charmkela kreeg altijd veel voor elkaar dat wel. Haar tegenwoordig vinden, bleek nog een hele klus. Mensen in Plezantium, Saamdam, Alternatrecht, Trans-Parantium, Lefburg en Seefborg bleken allemaal niet te weten waar ze zich nu bevond. Ja, ze was er ooit geweest, zoveel was duidelijk. En ja, ze zag er charmant, mysterieus en hekserig uit. Sommigen zeiden zelfs dat ze verschillende gedaantes aannam. En weer anderen fluisterden Wilfred in dat ze kleuren uit mensen kan lezen en aan de hand daarvan magische dingen doet. 

Ze is een leerling van de in het land gevreesde en geëerde magiërs Grododijk en Verstrikwa. De eerste heeft  ingewikkelde, alomvattende wijze levenswijzen beschreven. De tweede vervaardigde in zijn eerste jaren decreten uit, die Charmkela overal mee naartoe schijnt te nemen. Wat die decreten inhouden weet niemand te vertellen.

Zo is hij er verder achter gekomen dat Charmkela in haar jongere jaren lerares is geweest ver weg van Plezantium en dat zij als orakel nog steeds deze kracht bezit om mensen in vervoering en sprookjesachtige sferen te brengen. En in die sferen schijnen mensen steeds nieuwe ontdekkingen te doen, telkens durven ze meer, wordt hun magie vergroot. Haar toenmalige leerlingen schijnen allen magische krachten te bezitten, sommigen zijn in haar voetsporen getreden. De leerlingen van toen schijnen gelukkig te zijn en zich vrij te voelen om de meest wonderlijke opdrachten uit te voeren en te bedenken. Dat bevalt Wilfred, dat is iets wat hij -al is het nu zijdelings- ook nog steeds kan en doet. Alhoewel? Is Charmkela een ‘gewone’ lerares geweest? En is hij zo ‘ongewoon’? Als hij Charmkela gaat spreken zal hij haar toch eens vragen hoe zij als lerares er voor gezorgd heeft dat de leerlingen van toen zich zo goed voelen. “Als hij dat ook eens kon, zou dat niet een mooie verandering zijn voor de Alomvattende Ontwikkeling? Wat zou koning Rinus II daarvan vinden?”

En, zo vertelde men Wilfred verder, heeft Charmkela de afgelopen twee jaren haar eigen magische krachten nog verder vergroot. Ze is bijna twee jaar naar Diffusië afgereisd om onderricht te krijgen van de groten der verander-, organisatie- en filosofiemagie van de aarde: Bross, Ohm en Hindman. Het heeft haar scherper gemaakt en haar magische krachten sterk vergroot, zo wordt er gefluisterd. Ze neemt mensen nog mee naar de uiterste grenzen van de landen: vrijheid en begrenzing. Ze laat mensen balanceren op een koord boven deze twee landen totdat ze er bijna afvallen. En net als dat lijkt te gebeuren, dan komen de mensen in een soort extase en ontstaat er ruimte om iets nieuws te creëren of niet! Dat nieuwe gaat ook nog gepaard met vertrouwen, een woord dat in Alternatrecht en Plezantium onlangs in de ban is gedaan. De ouders van Alternatrecht vonden het onderwijs aan de Vrijplaats niet succesvol genoeg en men verenigde zich om zelf een Vrijplaats voor Alomvattende Ontwikkeling te stichten. De ouders van Plezantium betitelden dat als een motie van wantrouwen en stuurden Wilfred erop uit om dit recht te zetten. En aangezien Wilfred zo’n aardige man was en goed kon vertellen wat zijn ideaal was kwam het goed. Totdat één ouder opstond in de overvolle zaal en galmde: “Ik vertrouw Wilfred niet en de ouders van Plezantium ook niet, Wilfred kletst maar wat. Er kan nog best een school bij in Ameliorika.” Het werd nog net geen gevecht tussen de ouders van de twee steden maar daar was dan ook alles mee gezegd. Er was sprake van een echte balanscrisis en dat in die tijd. 
Het hele voorval kwam koning Rinus II ter ore en hij deed per decreet het woord vertrouwen in de ban. Hij kon zich geen opstand veroorloven in zijn land. Als dat zou gebeuren zou koning Plusquam I van Excellentië met zijn nieuwe wonder sowieso hem met succes naar de kroon steken… Vandaar dat er een Raad van Licht moest komen en snel ook. Hij liet nog dezelfde dag een brief uitgaan naar Wilfred…

De verblijfplaats van Charmkela (zo vertelde uiteindelijk een voor dit sprookje anonieme bron aan Wilfred) schijnt Espwaard te zijn. Wilfred rijdt er naartoe en loopt zo onopvallend mogelijk rond. Eindelijk vindt hij haar aan de rand van de paardenweide. Nerveus belt hij conciërge Beekman: “Ik heb haar gevonden! Maar eerlijk gezegd durf ik haar niet te benaderen. Toen ik de Raad van Licht vroeg bij elkaar te komen, kregen we ook alleen maar gedonder.” Beekman –inmiddels geamuseerd over zijn steeds wezenlijker rol in dit sprookje– stelt hem gerust: “Ik zal haar wel vragen naar Plezantium af te reizen. Als het niets is, kun je mij de schuld geven van het hele geval. Het enige wat je wel moet doen, is zelf de Raad van Licht vertellen dat ze langskomt, dat is wel zo netjes.” Wilfred brengt al zijn restjes energie bij elkaar en besluit dat dit het enige juiste is dat hij kan doen. En dus doet hij het.

Intussen staat de verklaring van dit hoofdstuk op de site. Lees die hier

Lees terug!

Lees Carla’s sprookje helemaal.

 

 

Nieuwe reactie inzenden

Carla Rhebergen

adviseur / coördinator governance, cultuur en organisatie
0348 74 44 43