U bent hier

Blogs

De schoolleider was ervan overtuigd dat een brede brugklas laatbloeiers goeddoet. Maar als hij voor zijn kind met havo-advies kon kiezen tussen een brede brugklas en een havo-vwo brugklas, koos hij voor de laatste.
Een andere schoolleider zou best brede brugklassen willen inrichten, maar vertelde me dat marktwerking bepalend is. “Ouders willen hun havo-zoon niet bij die mavo-kinderen in de klas hebben.”

Massa-onderwijs is het vlaggenschip van de verzorgingsstaat, maar laten we niet overdrijven. Een goede school mag belangrijk zijn, om je levensweg te kunnen vinden, is meer nodig. Geluk, bijvoorbeeld. En je ouders doen er natuurlijk toe, maar dat zijn ook maar mensen. Verder moet er werk zijn en dat is ook al een kwetsbaar iets. Zo denken wij misschien dat het met de jeugdwerkloosheid wel meevalt, maar arbeidsmarktdeskundige Wiemer Salverda legt uit dat veel jonge mensen vanwege hun kruimelbanen niet zelfstandig kunnen zijn. Hij rekent voor dat de jeugdwerkloosheid eigenlijk 37% is!

Een ‘nationale brainstrom’. Die vormde de basis voor het advies dat het platform Onderwijs2032 in januari presenteerde. En na inmenging van de Tweede Kamer gaan we die brainstorm nog eens over doen. Ja, zorgvuldigheid is geboden. Maar zo laat je een goed voornemen verzanden. 

Jan Westert, voorzitter LVGS

Sociale ongelijkheid in het onderwijs staat weer stevig op de agenda. Daar heeft de onderwijsinspectie met de Staat van het Onderwijs voor gezorgd. De bewindslieden van onderwijs vinden deze ontwikkeling zorgelijk. Wat moeten ze ook anders? Ik zou zeggen niet alleen naar anderen wijzen, maar ook in de spiegel kijken. Het onderwijsbeleid stimuleert sociale ongelijkheid. Die ruimte zal alleen maar toenemen.

De economie zoals wij die kennen, is een kortademig programma van efficiëntie en doelmatigheid waaraan niemand zich mag onttrekken, de mensen in de scholen niet uitgezonderd, zelfs niet de jongste onder hen, de vier- en vijfjarigen. Een voorbeeld. Ook zij worden onderworpen aan toetsen, hoewel wetenschappers, leraren en ouders daar bezwaren tegenin brengen. Tijd om daarnaar te luisteren is er niet, tempo maken is het devies. De leerlingen moeten snel bij de les worden gebracht, wat betekent dat iedereen een eigen lesprogramma doorloopt.

Hij had geen tijd, die directeur van een Grieks-orthodoxe school in Bethlehem. Terwijl hij steeds op de smartphone in zijn hand kijkt, vertelt hij zijn verhaal. Gedreven, dat zeker en ook wel een beetje autoritair. Over hoe zijn leerlingen opgroeien in een stressvolle situatie op de Westbank. Over de opdracht die dit voor hem en zijn leraren betekent. Stil worden we als hij vertelt over het persoonlijke drama dat zijn gezin is overkomen toen zijn dertienjarige dochter werd gedood tijdens een beschieting door Israëlische soldaten. Hoe boos hij was. Hoe verwoest zijn leven was.

Pagina's