U bent hier

Blogs

Alhoewel de media er ruimschoots aandacht aan hebben besteed, zal menigeen in het onderwijs de publicatie van een internationale studie van het Nederlandse onderwijs zijn ontgaan. Ik doel op het rapport van de Organisatie voor Economisch Samenwerking en Ontwikkeling (OESO). Leraren en schoolleiders lijken er niet veel mee op te hebben. Wat er misschien van is doorgesijpeld, is dat de leerlingen te weinig gemotiveerd zijn, maar dat de scholen toch goed presteren. Zij zullen dan lachend hun  schouders hebben opgehaald. Maar politici nemen dit soort rapporten wel serieus.

Ik doe niet mee in het koor van cynici, negativisten en sceptici over het eindrapport van het platform Onderwijs2032. Wat mij betreft is het een weloverwogen en nuttig document en kan het beschouwd worden als een terechte oproep aan scholen en in het bijzonder aan leraren om werk te maken van curriculumvernieuwing. Wat mij betreft mag dat langs de inhoudelijke lijnen die de commissie schetst (aangevuld met het ‘vergeten’ belang van godsdienstige en levensbeschouwelijke vorming).

In hoeverre willen we in onze samenleving echt plaats maken voor een behoorlijk percentage islamitische inwoners, of ze nu derde generatie zijn of vluchteling uit Syrië? Feit is dat een toenemende minderheid in ons land islamitisch is en niet van plan lijkt te zijn om net zo hard te seculariseren als het gros van de autochtone christenen. In het onderwijs gaat het op veel plaatsen zelfs niet meer om een minderheid van de leerlingen en ouders.

Wie door de Beethovenstraat in Amsterdam loopt, zal zich niet gemakkelijk kunnen voorstellen dat daar in de oorlogsjaren ’s nachts mensen uit hun huizen werden gehaald. Trams, bestuurd door hun stadsgenoten, bekenden misschien, stonden gereed om hen af te voeren. We weten wie zij waren, we weten dat veruit de meesten zijn vermoord. 
Sommige bewoners hadden de razzia’s niet afgewacht en doken onder of pleegden zelfmoord. En er waren ouders die hun kinderen, soms baby’s nog, tijdig aan goede mensen hadden meegegeven, die ze elders onderbrachten. 

De schoolleider was ervan overtuigd dat een brede brugklas laatbloeiers goeddoet. Maar als hij voor zijn kind met havo-advies kon kiezen tussen een brede brugklas en een havo-vwo brugklas, koos hij voor de laatste.
Een andere schoolleider zou best brede brugklassen willen inrichten, maar vertelde me dat marktwerking bepalend is. “Ouders willen hun havo-zoon niet bij die mavo-kinderen in de klas hebben.”

Massa-onderwijs is het vlaggenschip van de verzorgingsstaat, maar laten we niet overdrijven. Een goede school mag belangrijk zijn, om je levensweg te kunnen vinden, is meer nodig. Geluk, bijvoorbeeld. En je ouders doen er natuurlijk toe, maar dat zijn ook maar mensen. Verder moet er werk zijn en dat is ook al een kwetsbaar iets. Zo denken wij misschien dat het met de jeugdwerkloosheid wel meevalt, maar arbeidsmarktdeskundige Wiemer Salverda legt uit dat veel jonge mensen vanwege hun kruimelbanen niet zelfstandig kunnen zijn. Hij rekent voor dat de jeugdwerkloosheid eigenlijk 37% is!

Pagina's