U bent hier

Blogs

Menigeen zal ervan schrikken, maar het besluit is gevallen: de volgende Nederlandse regering kan het zonder onderwijsminister af. Het eerste lid van de OESO dat dit eens gaat proberen: een moratorium van beleid. Het zal de aandacht trekken. Natuurlijk, voor kwestietjes die nu eenmaal een adressant nodig hebben, zal er een staatssecretaris zijn.

Eens vroeg een schoolleider aan de onderwijsinspectie of bepaalde tussentijdse toetsen niet een klein tijdje later afgenomen mochten worden. De krokusvakantie en carnaval zaten in de weg. Arnold Jonk, die hoofdinspecteur is, schreef daar kortgeleden een blog over. Hij werd een beetje mismoedig van de vraag. Hoe komt het toch dat de directeur van een basisschool denkt dat de inspectie daar toestemming voor moet geven?

In de tuin van de Sint Jan in ’s-Hertogenbosch staat op vrijdag, 7 oktober j.l. een grote ronde tafel. Onder leiding van Leo Fijen spreken tafelgenoten uit kerk, zorg en onderwijs met elkaar over een aantal relevante thema’s, ter zijde gestaan door hoogleraar Erik Borgman. De nieuwe bisschop van Den Bosch, monseigneur De Korte is ook aangeschoven.

Nieuwsgierige Bosschenaren lopen aarzelend de tuin in en komen rond de tafel staan, luisteren naar het gesprek, schuiven soms aan en leveren een bijdrage aan het gesprek door iets in het midden te gooien.

Over de ruimte die leraren nodig hebben wil de Onderwijsraad het niet meer hebben. Meer ruimte voor de een, betekent minder voor de ander. Praten over ruimte ontaardt al snel in gekissebis. Ja, dat is wel zo, maar dan toch vooral in de kringen van de beleidsmakers, de mensen van abstracties en fabricages. Bedenk dat in de dagelijkse praktijk leraren ruimte nemen en haar ook vullen. Anders zou er toch niets van onderwijs terecht komen! Zelfs in de voormalige Sovjet-Unie was er ruimte om naar bevind van zaken te handelen. Dat is eigen aan vakmensen: zij maken er het beste van.

Jan Westert, voorzitter LVGS

Het wordt zo vaak gezegd en geschreven in al die nieuwe schoolgidsen, op websites en op identiteitsdagen, dat het zo langzamerhand een platitude is geworden: “voor ons is ieder kind uniek”. Het klinkt ook heel vanzelfsprekend voor een school. Maar als je er goed over nadenkt, is het niet niks wat een school daarmee zegt. Sterker nog: het is een geloofsuitspraak van jewelste.

Pagina's