U bent hier

Blogs

Jan Westert, voorzitter LVGS

Het wordt zo vaak gezegd en geschreven in al die nieuwe schoolgidsen, op websites en op identiteitsdagen, dat het zo langzamerhand een platitude is geworden: “voor ons is ieder kind uniek”. Het klinkt ook heel vanzelfsprekend voor een school. Maar als je er goed over nadenkt, is het niet niks wat een school daarmee zegt. Sterker nog: het is een geloofsuitspraak van jewelste.

Bijna een eeuw geleden spraken we in Nederland af dat er keuzevrijheid in het onderwijs is: we betalen met z’n allen en zijn allemaal vrij om de school te kiezen die bij ons past. Een beetje zoals we ook met z’n allen Arjen Lubach betalen en dan zelf mogen kiezen of we naar hem kijken of niet.

In het kielzog van de H.J. Schoolezing van minister Schippers over onze bedreigde vrijheid ging het ineens over de “lafhartige opstelling van scholen”.

De vrijwillige ouderbijdrage roept elk jaar wel de nodige vragen, wrevels en dilemma’s op. Dat bleek maar weer uit de oproep die Stichting Leergeld Nederland deze week deed: Beperk de kosten, zet ouders niet onder druk en sluit kinderen niet uit

Ik doe een poging er eens met andere ogen naar te kijken en ga daarvoor te rade bij nieuwe initiatieven die zich in onze samenleving voordoen.

Het bericht over ouders die hier hun kinderen van scholen halen omdat deze in contact zouden staan met Fethullah Gülen (die volgens de Turkse overheid achter de couppoging zit), roept bij mij een ongemakkelijk gevoel op. Natuurlijk, ouders hebben in Nederland principieel de ruimte om zo’n stap te zetten, maar tegelijkertijd wordt de school, die de rug wordt toegekeerd, de kans ontnomen om kinderen bij elkaar te brengen. 

Pagina's