U bent hier

Blogs

Wat we willen en wat we doen

Het belangrijkste motief om te starten met een intensieve samenwerking tussen school en kinderopvang is “een gezamenlijk gevoelde urgentie om kinderen optimale ontwikkelkansen te bieden,” zo beschrijft onderzoek van Oberon.   

Doorgaande lijn, krimp, huisvesting…

Dit ideaal wordt vaak geconcretiseerd of gestimuleerd door het ontwikkelen van doorgaande leer- en ontwikkellijnen of het verstevigen van een context waarin passend onderwijs en jeugdzorg tot zijn recht komen. 

Eind december en begin januari sta ik stil bij het jaar dat achter me ligt en kijk ik vooruit naar het jaar dat komen gaat. Waarschijnlijk ben ik niet de enige, maar dat maakt het niet minder belangrijk. Ik kijk terug op de governancetrajecten die ik heb mogen begeleiden en beleef ze vaak in mijn hoofd helemaal opnieuw. 

Op een goed moment is voor kosteloos onderwijs gekozen en is besloten de kosten daarvan op de collectieve middelen te laten drukken. Maar daarmee heeft de overheid de mogelijkheid via bekostiging van het onderwijs te sturen. En zo is er een reële kans dat de techniek van bekostiging gaat overheersen en het beeld van onderwijs wordt vertekend.* 

Laatst kreeg ik het verzoek van een bestuurder om eens te praten over de systematiek van de gesprekscyclus. Nee, hij wilde echt met een adviseur hierover verder praten.

Ik moet eerlijk zeggen, in de auto op weg naar het gesprek sprak ik bij mezelf de hoop uit: “Als dit maar niet alleen over de formulieren gaat..”

Een opmerkelijke stap van een partij waar je dat eigenlijk niet van verwacht. Het kwam dan ook niet van de partijleiding maar vanuit de ledenvergadering; vervat in een amendement op het verkiezingsprogramma. De overheid biedt goed onderwijs voor iedereen aan, zo begint de tekst. ‘Daarbovenop kunnen ouders zelf vormen van bijzonder onderwijs aanbieden in de eigen tijd en door henzelf gefinancierd’. Een omineuze zin; je denkt even dat de vrijheid van onderwijs toch nog in stand blijft, maar dat dit grondrecht voortaan alleen toekomt voor een elite die het zich financieel kan veroorloven.

In dezelfde week waarin twee christenen en een moslima bij Pauw mochten komen uitleggen dat geweld niet de bedoeling van godsdienst is, zag ik in het jongste nummer van Filosofie Magazine een top-7 van “klassiekers die we maar blijven lezen omdat ze een diepe waarheid over de mens onthullen”. Van het Gilgamesj-epos tot Het proces van Kafka. Opvallende afwezige: de Bijbel.

Pagina's