U bent hier

Blogs

Bij alle berichten over radicalisering van sommige jongeren, moest ik aan hun ouders denken. Ze zien hun kinderen beïnvloed worden door beelden van geweld en tegengeweld in de Arabische wereld en de Palestijnse gebieden. En door radicale imams die hun één-dimensionale beeld van dè Islam en dè rechtschapen moslim de wereld in slingeren. Zijn deze ouders (mede-)verantwoordelijk voor het feit dat hun kinderen radicaliseren en soms zelfs aan de gewapende strijd besluiten deel te nemen?

Hij schrijft het zelf: voor veel schoolbesturen betekent dit niets nieuws. En het is mijn overtuiging dat de schoolbesturen voor wie staatssecretaris Dekkers jongste wetsvoorstel wél iets nieuws betekent, de verplichtingen in die wet helemaal niet nodig hebben.

Deze week bezocht ik een congres van de Nederlandse Vereniging voor Onderwijsrecht. De bijeenkomst had als thema ‘Bestuurlijk-juridische lijnen van het toekomstig onderwijsbestel’. Een van de thema’s die aan de orde kwamen was het toenemend belang van sturing in ketens en netwerken en de gevolgen daarvan. Het onderwijs werkt steeds vaker samen in samenwerkingsverbanden, soms door de overheid verplicht, soms vrijwillig. Samenwerking lijkt de (Nederlandse) oplossing te zijn voor problemen waarvoor men elders de markt haar werk laat doen. 

Twee koppen in de NRC van afgelopen maandag: ‘Grotere rol  bedrijven in vmbo’  en ‘Brandbrief tegen invloed bedrijfsleven op wetenschap’. Berichten die kort volgen op de aankondiging door staatssecretaris Dekker om bij de maatschappelijke discussie over het onderwijscurriculum in het funderend onderwijs een prominente plaats aan het bedrijfsleven te bieden.

Einde van het jaar: tijd voor de beoordelingsgesprekken. Het was weer een prima jaar, we doen het goed. “Ik zie dat je hebt ingezet op je zwakke punten”, zei m’n baas. En hij gaf een applausje. 
“Maar verder zie ik heel veel middelmatigheid. Ik verwacht meer ambitie. Je moet voor de top gaan. De lat hoger leggen. Ik wil dat je uitblinkt.”

Hij legde een stapel papieren op tafel. “Dit zijn mijn plannen voor jou. Bovenop drie A4-tjes met doelstellingen die ik aan het einde van het volgende jaar allemaal groen wil afvinken.”

Ik keek ernaar. 

Een aanzienlijk deel van de leraren (11%) in het basis- en middelbaar onderwijs wordt op het werk gepest. En dan niet alleen door leerlingen maar ook door ouders, collega's of de schoolleiding. Dat bleek vorige week uit een enquête van CNV Onderwijs.

‘Zomaar een bericht’ uit het nieuws van vrijdag 21 november 2014.
Berichten als deze duiken de laatste tijd vaker op. Zo ook de aansporing om toch eens serieus te gaan onderzoeken hoe het gesteld is met het welbevinden van leerkrachten.

Pagina's