U bent hier

Fusie Verus en VKO is een feit!

Het voelt goed om hier met zovelen bij elkaar te zijn om onze nieuwe verbinding te vieren en de kracht van een beweging te voelen die zo’n 150 jaar geleden begon. Onder de naam Verus, vereniging voor katholiek en christelijk onderwijs beginnen we aan een nieuw leven. Wij staan vandaag op de schouders van heel gewone mannen en vrouwen, kleine luyden, ouders die het beste voor hun kind wilden en opstonden tegen een overheid waar zij geen vertrouwen in hadden. Die herkomst zit in onze genen; opkomen voor onze eigen visie op wat goed onderwijs is en niet kritiekloos slikken wat er van boven op ons afkomt. Een beweging van mensen met een eigen overtuiging, die voortkomt uit een voortdurende bezinning op de diepere lagen van het bestaan en op de hogere doelen die we voor ogen hebben. Zoeken naar de goede antwoorden op de vraag ‘waartoe’ deze school en dit onderwijs en ‘waaruit’ haal ik persoonlijk mijn kracht, mijn bezieling, mijn inspiratie. En van daaruit met de hele schoolgemeenschap op een bezielde wijze werken aan een hoge onderwijskwaliteit.
 
Anderhalve eeuw geleden knokten katholieken en protestanten samen voor de vrijheid om de eigen onderwijsvisie vorm en inhoud te geven en toegankelijk te maken voor alle ouders en leerlingen, niet alleen voor een kleine elite die het zich kon veroorloven. Samen kwamen onze voorouders op voor scholen die inclusief willen zijn, waarin ieder kind, ieder mens telt en waarin geloof, hoop en liefde in de dagelijkse schoolpraktijk kunnen opbloeien. Dat bondgenootschap van oudsher, leidde in de tijd van verzuiling die erop volgde niet tot een echte gezamenlijkheid. Het heeft veel jaren gekost om die stap te zetten en dat is juist nu hard nodig.
 
In een tijd waarin we een omslag meemaken van seculier naar postseculier, waarin naast een economische crisis ook een ethische crisis manifest is, waarin een individualistische en angstige samenleving bestuurd wordt door een gulzige, op maakbaarheid en control gerichte overheid, in die tijd is er absoluut behoefte aan een beweging die op komt voor een overheid op gepaste afstand, voor een onderwijsbestel met diversiteit in plaats van uniformiteit, voor scholen waarin God en Jezus ter sprake komen, waar gemeenschap geoefend en beleefd wordt, waar geloof, hoop en liefde op kunnen lichten.
 
In die scholen worden ouders gezien als mede dragers van de school en niet alleen als klanten of als verlengde arm van de leraar. Onderwijsinstellingen waarin de brede vorming van leerlingen en studenten echt centraal staat en niet het economische paradigma van het rendementsdenken. Waarin de professionaliteit van de docent de ruimte krijgt die het verdient, met leiders die er in slagen om hun schoolgemeenschap op een waardengedreven manier te dienen. En te prikkelen door het stellen van de goede, dieper gaande vragen; daartoe op hun beurt ondersteund en uitgedaagd door bestuurders en toezichthouders, die in zoveel meer geïnteresseerd zijn dan de goede cijfertjes.
 
We leven in een tijd waarin essentiële zaken verdrongen dreigen te worden door op meetbaarheid gerichte doelen. Het voornemen om alle scholen door de inspectie te voorzien van het predicaat voldoende, goed of excellent is wat mij betreft een schoolvoorbeeld van een overheid die geen maat kan houden. Omdat we geloven in diversiteit wijzen we dit af en pleiten we voor ruimte voor het in de eigen specifieke context formuleren van een visie op de school en op goed onderwijs, in verbinding met de rijke bronnen waaruit wij kunnen putten. Om dat te ondersteunen willen we met onze leden bouwen aan een eigen kwaliteitslijn voor het katholiek en christelijk onderwijs, waarin zaken thuis horen die bij onze identiteit passen. Denk bijvoorbeeld aan de maatschappelijke inzet van de school, maatschappelijke stages en de overdracht van waarden en normen die mede op die manier tot stand komt. Laat ik nog een ander concreet voorbeeld noemen.
Bij de grote compassie voor kinderen en ouders op onze scholen hoort het je willen verdiepen in de huiselijke leefwereld van de kinderen. In 2013 publiceerden SCP en CBS dat vier van de vijf ouders aangeven dat hun school in het basisonderwijs geen huisbezoeken doet. Leerkrachten noemen bezoeken intensief, maar ook effectief. Door de bezoeken komen onzichtbare ouders in beeld en wordt de thuissituatie duidelijker. Dat is winst voor school én kind. Niet voor niets werd er in Amsterdam jaren geleden subsidie verstrekt om zowel in het basis als voortgezet onderwijs huisbezoeken te stimuleren. Ik pleit ervoor dat we meer tijd nemen én krijgen, in het basis en voortgezet onderwijs om leerling en ouders thuis op te zoeken. Wat mij betreft komt de school wel achter de voordeur!
 
Een opmerkelijk stabiel percentage van zo’n 60% van de ouders en leerlingen in ons land kiest voor
katholiek en christelijk onderwijs. Zij hebben er vertrouwen in dat we onze belofte waarmaken. Onze voorouders in het midden van de 19e eeuw hadden niet durven dromen dat het zo’n succesverhaal zou worden. Dat is iets waar we bovenal dankbaar, maar ook trots op mogen zijn.
 
Verus de vereniging voor katholiek en christelijk onderwijs wil graag de landelijke krachtbron zijn voor die grote beweging die wij met elkaar, leerlingen, ouders, onderwijsgevenden en andere medewerkers, schoolleiding, bestuurders en toezichthouders in het katholiek en christelijk onderwijs, vormen.
Verus vertegenwoordigt een enorm palet aan scholen. De onderlinge ontmoeting binnen het grotere verband zal ons verrijken en inspireren. Dit is één van de belangrijkste taken van Verus als netwerkorganisatie. Daarnaast willen wij de kracht van katholiek en christelijk onderwijs blijven versterken door onze eigen dienstverlening met identiteit als hart.

Tot slot hebben we vandaag met deze fusie een gemeenschappelijke stem gekregen en zullen we die ook luid en duidelijk laten horen in het publieke en politieke debat over goed onderwijs.

U mag erop vertrouwen dat de mensen die in het nu gefuseerde bureau voor u klaar staan en van wie er veel vandaag hier aanwezig zijn, dag in dag uit hun best doen om deze functies van Verus op een zo goed mogelijke manier in te vullen.
 
Samen met u zullen wij ons als beweging blijven inzetten voor het borgen van wat in onze visie op goed onderwijs duurzaam van waarde is, maar ook steeds weer vraagt om nieuwe vertalingen voor elke nieuwe generatie, waar wij verantwoordelijkheid voor dragen. Daar gaan we ons wat mij betreft ook de volgende 150 jaar volop voor inzetten!

Reacties

Door Frank de Graaf (niet gecontroleerd) op

Gefeliciteerd met de geboorte.

Ondanks mijn reeds eerdere reactie na het bekendmaken van de nieuwe naam toch een reactie herhaling: christelijke scholen kunnen wel degelijk katholiek zijn en katholieke zijn (may be) toch altijd christelijk. Waarom de omstreden pragmatische keuze voor een 'naam dubbeling' die voor insider wel te duiden is, maar die naar de 21e eeuw niet uitleggend te verdedigen is. Dus: christelijk onderwijs als ondertitel (waarbij protestant en katholiek samen zijn gegaan!). Wake up!

Door Simon Bax (niet gecontroleerd) op

@Frank Idd... Hetzelfde verschil als tak en boom :). Waarschijnlijk uitonderhandeld door de VKO?! Anders zou ik het ook niet weten.

Door Jos de Pater (niet gecontroleerd) op

Vanuit het begrip Christendom geredeneerd zijn de opmerkingen van Frank de Graaf en Simon Bax volledig te begrijpen. Vanuit de Nederlandse situatie bekeken is er toch wel enige nuancering nodig: de term christelijk onderwijs is van oudsher altijd gebruikt door scholen van protestantse origine. Bij een fusie als deze zou het dus heel vreemd zijn om alleen nog maar over christelijk onderwijs te spreken. Daarmee zouden de katholieke scholen als het ware verdwijnen als zichtbare partner. Een gemeenschappelijk ondertitel had wel kunnen zijn "Vereniging voor scholen geïnspireerd door het christendom" of iets vergelijkbaars. Ik denk dat er wel enige tijd over de ondertitel gepraat zal zijn geweest, maar dat deze pragmatische keuze het beste recht deed aan het samengaan van twee grote bestuursverenigingen, waarbij is gepoogd eigenheid en samenwerking uit te drukken.

Door Frank de Graaf (niet gecontroleerd) op

Een christelijk tegenbod... De tijd zal het leren, maar als we protestants-christelijk onderwijs een aantal jaren terug hebben veralgemeniseerd tot christelijk onderwijs en in een vergelijkbare manoeuvre rooms-katholiek onderwijs tot katholiek onderwijs dan kan ik me niet aan de gedachte onttrekken dat we ten diepste een identiteitsmatch hebben. Door beiden bewust apart te blijven benoemen geven we adem aan christelijke verzuiling. In deze fusie zeggen we daarentegen te willen nastreven: Protestants-christelijk onderwijs is christelijk onderwijs evenzeer als dat (rooms-) katholiek onderwijs christelijk onderwijs is. Tijd voor een christelijk tegenbod (zonder rancune, maar wel zo eenduidig).

Nieuwe reactie inzenden