Balanceren tussen vrijheid en begrenzing

Eind december en begin januari sta ik stil bij het jaar dat achter me ligt en kijk ik vooruit naar het jaar dat komen gaat. Waarschijnlijk ben ik niet de enige, maar dat maakt het niet minder belangrijk. Ik kijk terug op de governancetrajecten die ik heb mogen begeleiden en beleef ze vaak in mijn hoofd helemaal opnieuw. 

En van daaruit kijk ik naar wat komen gaat. Wat ging er goed en wil ik dus graag behouden? En hoe kan ik vervolgens ook zorgen dat ik dat behoud? En hoe kan ik dingen loslaten die me dwarszitten? Met andere woorden: ik maak de balans op. Waarom? Omdat in alle governancetrajecten die ik begeleid, evaluatiesessies, studiebijeenkomsten en werkmiddagen telkens één woord centraal staat: balanceren.

Waar zien we mensen binnen governance dan balanceren? Mijn ervaring is dat vertrouwen hoog op de agenda staat tegenwoordig. Vertrouwen tussen overheid en burger en in het onderwijs tussen toezicht en bestuur, bestuur en schoolleiding en schoolleiding en docenten. En vaak wordt vertrouwen in één adem genoemd met het woord controle. Hoewel meer vertrouwen in de kern zou moeten leiden tot minder controle, denken we dat we met controle vertrouwen kunnen afdwingen. Volgens mij is de waarheid complexer dan dat. 

Vertrouwen is niet af te dwingen, zeker niet door controle. Maar als we alle controle achterwege laten, leidt dat niet per se tot meer vertrouwen. In de governance-evaluaties die ik mag begeleiden maak ik wekelijks mee dat het helpt als bestuurders en toezichthouders het gesprek met elkaar aangaan. Niet alleen over hoe hun scholen functioneren, maar ook over hoe ze zich ten opzichte van elkaar gedragen. En daar merk je heel goed: wat de één ervaart als vrijheid, is voor de ander een enorme begrenzing.

In vrijheid kunnen we de onbegrensde mogelijkheden ontdekken die in ons allemaal zitten. Maar zonder begrenzing is die vrijheid weinig waard. We leven en besturen niet in het wilde weg, maar altijd met een doel. Kortom: we zullen op zoek moeten gaan naar de balans tussen vrijheid en begrenzing. En precies dat wil ik de komende tijd gaan doen. In een –voor mij- bijzondere blogvorm: ik wil een sprookje met u delen. Een sprookje dat ingaat op de balans tussen vrijheid en begrenzing. De Er was eens… krijgt u alvast van mij. Hopelijk zien we aan het einde dat we allemaal nog lang en gelukkig leven. Zowaar een goed voornemen!

Wilt u dit jaar op een andere manier betekenis geven aan educational governance tijdens een jaarlijkse evaluatie of een studie- en werkbijeenkomst? Neem dan contact op met een van onze adviseurs op het gebied van governance, cultuur en organisatie! We kijken met vertrouwen weer naar het nieuwe jaar.

Reacties

Door Simon Bax (niet gecontroleerd) op

Zoals Bonhoeffer het zei: Gehoorzaamheid zonder vrijheid is slavernij, vrijheid zonder gehoorzaamheid is willekeur... De kern van governance is in principe hetzelfde als die ouderschap, een passende verhouding zoeken tussen beschermen, verzorgen, sturen, volgen en verwonderen. Deze laatste is van doorslaggevend belang in het vinden van de juiste balans tussen vrijheid en gehoorzaamheid. Wellicht interessant om samen met Monica Neomagus (adviseur Ouderbetrokkenheid) een bijeenkomst te organiseren rond het thema: Ouderschap, de oudste en meest uitdagende vorm van leiderschap... :)

Nieuwe reactie inzenden